شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٧٨

[ پاسخ دادن بهرام چوبينه ، ساوه شاه را ]

كسى را كه آيد زمانه بسر * ز مردم بگفتار جويد هنر

شنيدم سخنهاى ناسودمند * دلى گشته ترسان ز بيم گزند

يكى آنك گفتى كشم شاه را * سپارم به تو لشكر و گاه را

يكى داستان زد برين مرد مه * كه درويش را چون برانى ز ده

نگويد كه جز مهتر ده بدم * همه بنده بودند و من مه بدم

بدين كار ما بر نيايد دو روز * كه بفروزد از چرخ گيتى فروز

كه بر نيزه‌ها بر سرت خون فشان * فرستم بر شاه گردنكشان

دگر آنك گفتى تو از دخترت * هم از گنج و ز لشكر و كشورت

مرا از تو آنگاه بودى سپاس * ترا خواندمى شاه نيكى شناس

كه دختر به من داده‌اى آن زمان * كه از تخت ايران نبردى گمان

فرستاديى گنج آراسته * بنزديك من دختر و خواسته

چو من دوست بودى بايران ترا * نه رزم آمدى با دليران ترا

كنون نيزهء من به گوشت رسيد * سرت را بخنجر بخواهم بريد

چو رفتى سر و تاج و گنجت مراست * همان دختر و برده رنجت مراست

دگر آنك گفتى فزون از شمار * مرا تاج و تختست و پيل و سوار

برين داستان زد يكى نامدار * كه پيچان شد اندر صف كارزار

كه چندان كند سگ بتيزى شتاب * كه از كام او دور تر باشد آب

ببردند ديوان دلت را ز راه * كه نزديك شاه آمدى رزمخواه

بپيچى ز باد افره ايزدى * هم از كرده و كارهاى بدى

دگر آنك گفتى مرا كهترند * بزرگان كه با طوق و با افسرند

همه شارستانهاى گيتى مراست * زمانه برين بر كه گفتم گواست

سوى شارستانها گشادست راه * چه كهتر بدان مرز پويد چه شاه

اگر تو بكوبى در شارستان * بشاهى نيابى مگر خارستان

دگر آنك بخشيدنى خواستى * ز مردى مرا دورى آراستى

چو بينى سنانم ببخشاييم * همان زيردستى نفرماييم

سپاه ترا كام و راه ترا * همان زنده پيلان و گاه ترا

چو صف بر كشيدم ندارم به چيز * نه انديشم از لشكرت يك پشيز

اگر شهريارى تو چندين دروغ * بگويى نگيرى بگيتى فروغ

زمان داده‌ام شاه را تا سه روز * كه پيدا شود فر گيتى فروز

بريده سرت را بدان بارگاه * ببينند بر نيزه در پيش شاه

فرستاده آمد دو رخ چون زرير * شده بارور بخت برناش پير

همى داد پيغام با ساوه شاه * چو بشنيد شد روى مهتر سياه

به دو گفت فغفور كين لابه چيست * بران مايه لشكر ببايد گريست

بيامد بدهليز پرده سراى * بفرمود تا سنج و هندى دراى

بيارند با زنده پيلان و كوس * كنند آسمان را برنگ آبنوس

چو اين نامور جنگ را كرد ساز * پر انديشه شد شاه گردن فراز

به فرزند گفت اى گزين سپاه * مكن جنگ تا بامداد پگاه