شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٧٧

[ پاسخ دادن بهرام چوبينه ، ساوه شاه را ]

تو گفتى بگريد همى بخت اوى * كه بيكار خواهد بدن تخت اوى

[ فرستادن ساوه شاه پيغام ديگر به بهرام چوبينه ]

[ فرستادن ساوه شاه پيغام ديگر به بهرام چوبينه ]

دگر باره گردى زبان آورى * فريبنده مردى ز دشت هرى

فرستاد نزديك بهرام و گفت * كه بخت سپهرى ترا نيست جفت

همى بشنوى چند پند و سخن * خرد يار كن چشم دل باز كن

دو تن يافتستى كه اندر جهان * چو ايشان نبود از نژاد مهان

چو خورشيد بر آسمان روشنند * ز مردى همه ساله در جوشنند

يكى من كه شاهم جهان را بداد * دگر نيز فرزند فرخ نژاد

سپاهم فزونتر ز برگ درخت * اگر بشمرد مردم نيكبخت

گر از پيل و لشكر بگيرم شمار * بخندى ز باران ابر بهار

سليحست و خرگاه و پرده سراى * فزون زانك انديشه آرد بجاى

ز اسبان و مردان بيابان و كوه * اگر بشمرد نيز گردد ستوه

همه شهر ياران مرا كهترند * اگر كهترى را خود اندر خورند

اگر گرددى آب دريا روان * وگر كوه را پاى باشد دوان

نبردارد از جاى گنج مرا * سليح مرا ساز رنج مرا

جز از پارسى مهترت در جهان * مرا شاه خوانند فرخ مهان

ترا هم زمانه بدست منست * بپيش روان من اين روشنست

اگر من ز جاى اندر آرم سپاه * ببندند بر مور و بر پشه راه

همان پيل برگستوانور هزار * كه بگريزد از بوى ايشان سوار

بايران زمين هرك پيش آيدم * ازان آمدن رنج نفزايدم

از ايدر مرا تا در طيسفون * سپاهست مانا كه باشد فزون

ترا اى بد اختر كه بفريفتست * فريبندهء تو مگر شيفتست

ترا بر تن خويشتن مهر نيست * وگر هست مهر ترا چهر نيست

كه نشناسدى چشم او نيك و بد * گزاف از خرد يافته كى سزد

بپرهيز زين جنگ و پيش من آى * نمانم كه مانى زمانى بپاى

ترا كدخدايى و دختر دهم * همان ارجمندى و اختر دهم

بيابى بنزديك من مهترى * شوى بىنياز از بد كهترى

چو كشته شود شاه ايران بجنگ * ترا آيد آن تاج و تختش بچنگ

و زان جايگه من شوم سوى روم * ترا مانم اين لشكر و گنج و بوم

ازان گفتم اين كم پسند آمدى * بدين كارها فرّمند آمدى

سپه تاختن دانى و كيميا * سپهبد بدستت پدر گر نيا

ز ما اين نه گفتار آرايشست * مرا بر تو بر جاى بخشايشست

بدين روز با خوار مايه سپاه * برابر يكى ساختى رزمگاه

نيابى جز اين نيز پيغام من * اگر سر بپيچانى از كام من

[ پاسخ دادن بهرام چوبينه ، ساوه شاه را ]

[ پاسخ دادن بهرام چوبينه ، ساوه شاه را ]

فرستاده گفت و سپهبد شنيد * بپاسخ سخن تيره آمد پديد

چنين داد پاسخ كه اى بدنشان * ميان بزرگان و گردنكشان

جهاندار بىسود و بسيار گوى * نماندش نزد كسى آبروى

به پيشين سخن و آنچ گفتى ز پس * بگفتار ديدم ترا دسترس