شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٧٦

[ پيام فرستادن ساوه شاه نزد بهرام چوبينه ]

ازان سرد گفتن دلش تنگ شد * رخانش ز انديشه بىرنگ شد

فرستاده را گفت رو باز گرد * پيامى ببر نزد آن ديو مرد

بگويش كه در جنگ تو نيست نام * نه از كشتنت نيز يابيم كام

چو شاه تو بر در مرا كهترند * ترا كمترين چاكران مهترند

گر ايدونك زنهار خواهى ز من * سرت بر گذارم ازين انجمن

فراوان بيابى ز من خواسته * شود لشكرت يك سر آراسته

بگفتار بىسود و ديوانگى * نجويد جهانجوى مردانگى

فرستادهء مرد گردنفراز * بيامد بنزديك بهرام باز

بگفت آن گزاينده پيغام اوى * همانا كه بد زان سخن كام اوى

چو بشنيد با مرد گوينده گفت * كه پاسخ ز مهتر نبايد نهفت

بگويش كه گر من چنين كهترم * نه ننگ آيد از كهترى بر سرم

شهنشاه و آن لشكر از ننگ تو * بتندى نجويد همى جنگ تو

من از خردگى رانده‌ام با سپاه * كه ويران كنم لشكر ساوه شاه

ببرم سرت را برم نزد شاه * نيرزد كه بر نيزه سازم به راه

چو من زينهارى بود ننگ تو * بدين خردگى كردم آهنگ تو

نبينى مرا جز بروز نبرد * درفشى پس پشت من لاژورد

كه ديدار آن اژدها مرگ تست * نيام سنانم سر و ترگ تست

چو بشنيد گفتارهاى درشت * فرستادهء ساوه بنمود پشت

بيامد بگفت آنچ ديد و شنيد * سر شاه تركان ز كين بردميد

بفرمود تا كوس بيرون برند * سر افراز پيلان بهامون برند

سيه شد همه كشور از گرد سم * بر آمد خروشيدن گاو دم

چو بشنيد بهرام كآمد سپاه * در و دشت شد سرخ و زرد و سياه

سپه را بفرمود تا بر نشست * بيامد زره دار و گرزى بدست

پس پشت بد شارستان هرى * بپيش اندرون تيغ زن لشكرى

بياراست با ميمنه ميسره * سپاهى همه كينه كش يك سره

تو گفتى جهان يك سر از آهنست * ستاره ز نوك سنان روشنست

نگه كرد زان رزمگه ساوه شاه * بآرايش و ساز آن رزمگاه

هرى از پس پشت بهرام بود * همه جاى خود تنگ و ناكام بود

چنين گفت پس با سواران خويش * جهان ديده و غمگساران خويش

كه آمد فريبنده‌اى نزد من * ازان پارسى مهتر انجمن

همى بود تا آن سپه شارستان * گرفتند و شد جاى من خارستان

بدان جاى تنگى صفى بركشيد * هوا نيلگون شد زمين ناپديد

سپه بود بر ميمنه چل هزار * كه تنگ آمدش جاى خنجرگزار

همان چل هزار از دليران مرد * پس پشت لشكرش بر پاى كرد

ز لشكر بسى نيز بيكار بود * بدان تنگى اندر گرفتار بود

چو ديوار پيلان بپيش سپاه * فراز آوريدند و بستند راه

پس اندر غمى شد دل ساوه شاه * كه تنگ آمدش جايگاه سپاه