شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٧٥

[ پيام فرستادن ساوه شاه نزد بهرام چوبينه ]

بپرسيدم و گفت از كجا رانده‌اى * كنون ايستاده چرا مانده‌اى

شنيدم كه از پارس بگريختى * كه آزرده گشتى و خون ريختى

چنين گفت بهرام كين خود مباد * كه با شاه ايران كنم كينه ياد

من ايدون برزم آمدم با سپاه * ز بغداد رفتم بفرمان شاه

چو از لشكر ساوه شاه آگهى * بيامد بدان بارگاه مهى

مرا گفت رو راه ايشان بگير * بگرز و سنان و بشمشير و تير

چو بشنيد فغفور برگشت زود * بپيش پدر شد بگفت آنچ بود

شنيد آن سخن شاه شد بدگمان * فرستاده را جست هم در زمان

يكى گفت خرّاد برزين گريخت * همى ز آمدن خون ز مژگان بريخت

چنين گفت پس با پسر ساوه شاه * كه اين بدگمان مرد چون يافت راه

شب تيره و لشكرى بىشمار * طلايه چرا شد چنين سست و خوار

[ پيام فرستادن ساوه شاه نزد بهرام چوبينه ]

[ پيام فرستادن ساوه شاه نزد بهرام چوبينه ]

و زان پس فرستاد مرد كهن * بنزديك بهرام چيره سخن

به دو گفت رو پارسى را بگوى * كه ايدر بخيره مريز آب روى

همانا كه اين مايه دانى درست * كزين پادشاه تو مرگ تو جست

بجنگت فرستاد نزد كسى * كه همتا ندارد بگيتى بسى

ترا گفت رو راه بر من بگير * شنيدى تو گفتار نادلپذير

اگر كوه نزد من آيد به راه * بپاى اندر آرم بپيل و سپاه

چو بشنيد بهرام گفتار اوى * بخنديد زان تيز بازار اوى

چنين داد پاسخ كه شاه جهان * اگر مرگ من جويد اندر نهان

چو خشنود باشد ز من شايدم * اگر خاك بالا بپيمايدم

فرستاده آمد بر ساوه شاه * بگفت آنچ بشنيد زان رزمخواه

به دو گفت رو پارسى را بگوى * كه چندين چرا بايدت گفت و گوى

چرا آمدستى بدين بارگاه * ز ما آرزو هرچ بايد بخواه

فرستاده آمد ببهرام گفت * كه رازى كه دارى بر آر از نهفت

كه اين شهرياريست نيك اخترى * بجويد همى چون تو فرمانبرى

به دو گفت بهرام كو را بگوى * كه گر رزمجويى بهانه مجوى

گر ايدونك با شهريار جهان * همى آشتى جويى اندر نهان

ترا اندرين مرز مهمان كنم * به چيزى كه گويى تو فرمان كنم

ببخشم سپاه ترا سيم و زر * كرا در خور آيد كلاه و كمر

سوارى فرستيم نزديك شاه * بدان تا به راه آيدت نيمراه

بسان همالان علف سازدت * اگر دوستى شاه بنوازدت

ور ايدونك ايدر بجنگ آمدى * به دريا بجنگ نهنگ آمدى

چنان باز گردى ز دشت هرى * كه بر تو بگريند هر مهترى

ببرگشتنت پيش در چاه باد * پست باد و بارانت همراه باد

نياوردت ايدر مگر بخت بد * همى خواست تا بر سرت بد رسد

فرستاده برگشت و آمد چو باد * پيام جهانجوى يك يك بداد

چو بشنيد پيغام او ساوه شاه * بر آشفت زان نامور رزمخواه