شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٧٤

[ فرستادن هرمزد شاه خراد برزين را به نزديك ساوه شاه به پيام فريبنده ]

چنان دان كه بهرام كنداورست * مپندار كان لشكرى ديگرست

ازان راه نزديك بهرام پوى * سخن هرچ بشنيدى آن را بگوى

بگويش كه من با نويد و خرام * بگسترد خواهم يكى خوب دام

نبايد كه پيدا شود راز تو * گر او بشنود نام و آواز تو

من او را بدامت فراز آورم * سخنهاى چرب و دراز آورم

بر آراست خرّاد برزين به راه * بيامد بران سو كه فرمود شاه

چو بهرام را ديد با او بگفت * سخنها كجا داشت اندر نهفت

و زان جايگه شد سوى ساوه شاه * بجايى كه بد گنج و پيل و سپاه

ورا ديد بستود و بردش نماز * شنيده همى گفت با او براز

بيفزود پيغامش از هر درى * بدان تا شود لشكر اندر هرى

چو آمد بدشت هرى نامدار * سرا پرده زد بر لب جويبار

طلايه بيامد ز لشكر به راه * بديدند بهرام را با سپاه

طلايه بديد آن دلاور سپاه * بيامد دوان تا بر ساوه شاه

بگفت آنك با نامور مهترى * يكى لشكر آمد بدشت هرى

سخنها چو بشنيد زو ساوه شاه * پر انديشه شد مرد جوينده راه

ز خيمه فرستاده را باز خواند * بتندى فراوان سخنها براند

به دو گفت كاى ريمن پر فريب * مگر كز فرازى نديدى نشيب

برفتى ز درگاه آن خوار شاه * بدان تا مرا دام سازى به راه

بجنگ آورى پارسى لشكرى * زنى خيمه در مرغزار هرى

چنين گفت خرّاد برزين بشاه * كه پيش سپاه تو اندك سپاه

گر آيد بزشتى گمانى مبر * كه اين مرزبانى بود بر گذر

وگر زينهارى يكى نامجوى * ز كشور سوى شاه بنهاد روى

ور ايدونك بازرگانى سپاه * بياورد تا باشد ايمن به راه

كه باشد كه آرد به روى تو روى * وگر كوه و دريا شود كينه جوى

ز گفتار او شاد شد ساوه شاه * به دو گفت مانا كه اينست راه

چو خرّاد برزين سوى خانه رفت * بر آمد شب تيره از كوه تفت

بسيجيد و بر ساخت راه گريز * بدان تا نيايد به دو رستخيز

بدان گه كه شب تيره‌تر گشت شاه * بفغفور فرمود تا بىسپاه

ز پيش پدر تا در پهلوان * بيامد خردمند مرد جوان

چو آمد بنزديك ايران سپاه * سوارى بر افگند فرزند شاه

كه پرسد كه اين جنگ جويان كيند * ازين تاختن ساخته بر چيند

ز تركان سوارى بيامد چو گرد * خروشيد كاى نامداران مرد

سپهبد كدامست و سالار كيست * برزم اندرون نامبردار كيست

كه فغفور چشم و دل ساوه شاه * ورا ديد خواهد همى بىسپاه

ز لشكر بيامد يكى رزمجوى * ببهرام گفت آنچ بشنيد ز وى

سپهدار آمد ز پرده سراى * درفشى درفشان بسر بر بپاى

چو فغفور چينى بديدش بتاخت * سمند جهان را بخوى در نشاخت