شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٧٣

[ فرستادن هرمزد شاه خراد برزين را به نزديك ساوه شاه به پيام فريبنده ]

چنين گفت كين مرد پيروز بخت * بيابد بفرجام زين رنج تخت

از آن پس چو كام دل آرد بمشت * بپيچد سر از شاه و گردد درشت

بيامد بر شاه و اين را بگفت * جهاندار با درد و غم گشت جفت

ورا آن سخن بتّر آمد ز مرگ * بپژمرد و شد تيره آن سبز برگ

فرستاده‌اى خواست از در جوان * فرستاد تازان پس پهلوان

به دو گفت رو با سپهبد بگوى * كه امشب ز جايى كه هستى مپوى

بشبگير برگرد و پيش من آى * تهى كرد خواهم ز بيگانه جاى

بگويم به تو هرچ آيد ز پند * سخن چند ياد آمدم سودمند

فرستاده آمد بر پهلوان * بگفت آنچ بشنيد مرد جوان

چنين داد پاسخ كه لشكر ز راه * نخوانند باز اى خردمند شاه

ز ره بازگشتن بد آيد بفال * به نيرو شود زين سخن بد سگال

چو پيروز گردم بيايم برت * درفشان كنم لشكر و كشورت

فرستاده آمد بنزديك شاه * بگفت آنچ بشنيد زان رزمخواه

ز گفتار او شاه خشنود گشت * همه رنج پوينده بىسود گشت

سپهدار شبگير لشكر براند * بر ايشان همى نام يزدان بخواند

همى رفت تا كشور خوزيان * ز لشكر كسى را نيامد زيان

زنى با جوالى ميان پر ز كاه * همى رفت پويان ميان سپاه

سوارى بيامد خريد آن جوال * ندادش بها و بپيچيد يال

خروشان بيامد ببهرام گفت * كه كاهست لختى مرا در نهفت

بهاى جوالى همى داشتم * بپيش سپاه تو بگذاشتم

كنون بستد از من سوارى به راه * كه دارد بسر بر ز آهن كلاه

بجستند آن مرد را در زمان * كشيدند نزد سپهبد دمان

ستاننده را گفت بهرام گرد * گناهى كه كردى سرت را ببرد

دوانش بپيش سراپرده برد * سر و دست و پايش شكستند خرد

ميانش بخنجر به دو نيم كرد * به دو مرد بيداد را بيم كرد

خروشى بر آمد ز پرده سراى * كه اى نامداران پاكيزه راى

هر آن كس كه او برگ كاهى ز كس * ستاند نباشدش فريادرس

ميانش بخنجر كنم به دو نيم * بخرّيد چيزى كه بايد بسيم

[ فرستادن هرمزد شاه خراد برزين را به نزديك ساوه شاه به پيام فريبنده ]

[ فرستادن هرمزد شاه خراد برزين را به نزديك ساوه شاه به پيام فريبنده ]

همى بود ز انديشه هرمز برنج * ازان لشكر ساوه و پيل و گنج

بدل بر چو انديشه بسيار گشت * ز بهرام پر درد و تيمار گشت

روانش پر از غم دلش به دو نيم * همى داشتى زان بدل ترس و بيم

شب تيره برزد سر از برج ماه * بخرّاد برزين چنين گفت شاه

كه بر ساز تا سوى دشمن شوى * بكوشىّ و ز تاختن نغنوى

سپاهش نگه كن كه چند و چيند * سپهبد كدامند و گردان كيند

بفرمود تا نامهء پندمند * نبشتند نزديك آن پر گزند

يكى نامه با هديهء شاهوار * كه آن را نشايد گرفتن شمار

فرستاده را گفت سوى هرى * همى رو چو پيدا شود لشكرى