شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٧٢

[ رفتن بهرام چوبينه به جنگ ساوه شاه ]

برو آفرين كرد پس پهلوان * كه پيروز گر باش و روشن روان

ز ميدان بيامد بجاى نشست * سپهبد درفش تهمتن بدست

پراگنده گشتند گردان شاه * همان شادمان پهلوان سپاه

[ رفتن بهرام چوبينه به جنگ ساوه شاه ]

[ رفتن بهرام چوبينه به جنگ ساوه شاه ]

سپيده چو بر زد سر از كوه بر * پديد آمد آن زرد رخشان سپر

سپهبد بيامد بايوان شاه * بكش كرده دست اندر آن بارگاه

به دو گفت من بىبهانه شدم * بفرّ تو تاج زمانه شدم

يكى آرزو خواهم از شهريار * كه با من فرستد يكى استوار

كه تا هر كسى كو نبرد آورد * سر دشمنى زير گرد آورد

نويسد بنامه درون نام اوى * رونده شود در جهان كام اوى

چنين گفت هرمز كه مهران دبير * جوانست و گوينده و يادگير

بفرمود تا با سپهبد برفت * سپهبد سوى جنگ تازيد تفت

بشد لشكر از كشور طيسفون * سپهدار بهرام پيش اندرون

سپاهى خردمند و گرد و دلير * سپهدار بيدار چون نره شير

بموبد چنين گفت هرمز كه مرد * دليرست و شادان بدشت نبرد

ازان پس چه گويى چه شايد بدن * همه داستانها ببايد زدن

به دو گفت موبد كه جاويد زى * كه خود جاودان زندگى را سزى

بدين برز و بالاى اين پهلوان * بدين تيز گفتار روشن روان

نباشد مگر شاد و پيروز گر * وزو دشمن شاه زير و زبر

بترسم كه او هم بفرجام كار * بپيچد سر از شاه پروردگار

همى در سخن بس دليرى نمود * بگفتار با شاه شيرى نمود

به دو گفت هرمز كه در پاى زهر * ميالاى زهر اى بدانديش دهر

چون او گشت پيروز بر ساوه شاه * سزد گر سپارم به دو تاج و گاه

چنين باد و هرگز مبادا جز اين * كه او شهريارى شود بآفرين

چو موبد ز شاه اين سخنها شنيد * بپژمرد و لب را بدندان گزيد

همى داشت اندر دل اين شهريار * چنين تا بر آمد برين روزگار

ز درگه يكى راز دارى بجست * كه تا اين سخن باز جويد درست

به دو گفت تيز از پس پهلوان * برو تا چه بينى به من بر بخوان

بيامد سخنگوى پويان ز پس * نبود آگه از كار او هيچ كس

كه هم راهبر بود و هم فال گوى * سرانجام هر كار گفتى بدوى

چو بهرام بيرون شد از طيسفون * همى راند با نيزه پيش اندرون

بپيش آمدش سر فروشى به راه * از و دور بد پهلوان سپاه

يكى خوانچه بر سر به پيوسته داشت * بروبر فراوان سر شسته داشت

سپهبد بر انگيخت اسب از شگفت * بنوك سنان زان سرى بر گرفت

همى راند تا نيزه برداشت راست * بينداخت آن را بران سو كه خواست

يكى اخترى كرد زان سر به راه * كزين سان ببرم سر ساوه شاه

بپيش سپاهش به راه افگنم * همه لشكرش را بهم بر زنم

فرستادهء شاه چون آن بديد * پى افگند فالى چنانچون سزيد