شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٧

[ پادشاهى او پنج سال بود ]

ز تخم فريدون بجستند چند * يكى شاه زيباى تخت بلند

نديدند جز پور طهماسپ زو * كه زور كيان داشت و فرهنگ گو

بشد قارن و موبد و مرزبان * سپاهى ز بامين و ز گرزبان

يكى مژده بردند نزديك زو * كه تاج فريدون به تو گشت نو

سپهدار دستان و يك سر سپاه * ترا خواستند اى سزاوار گاه

چو بشنيد زو گفتهء موبدان * همان گفتهء قارن و بخردان

بيامد بنزديك ايران سپاه * بسر بر نهاده كيانى كلاه

بشاهى برو آفرين خواند زال * نشست از بر تخت زو پنج سال

كهن بود بر سال هشتاد مرد * بداد و به خوبى جهان تازه كرد

سپه را ز كار بدى باز داشت * كه با پاك يزدان يكى راز داشت

گرفتن نيارست و بستن كسى * و زان پس نديدند كشتن بسى

همان بد كه تنگى بد اندر جهان * شده خشك خاك و گيا را دهان

نيامد همى ز اسمان هيچ نم * همى بر كشيدند نان با درم

دو لشكر بر ان گونه تا هشت ماه * به روى اندر آورده روى سپاه

نكردند يك روز جنگى گران * نه روز يلان بود و رزم سران

ز تنگى چنان شد كه چاره نماند * سپه را همى پود و تاره نماند

سخن رفتشان يك بيك همزمان * كه از ماست بر ما بد آسمان

ز هر دو سپه خاست فرياد و غو * فرستاده آمد بنزديك زو

كه گر بهر ما زين سراى سپنج * نيامد بجز درد و اندوه و رنج

بيا تا ببخشيم روى زمين * سراييم يك با دگر آفرين

سر نامداران تهى شد ز جنگ * ز تنگى نبد روزگار درنگ

بران بر نهادند هر دو سخن * كه در دل ندارند كين كهن

ببخشند گيتى برسم و بداد * ز كار گذشته نيارند ياد

ز درياى پيكند تا مرز تور * از ان بخش گيتى ز نزديك و دور

روارو چنين تا بچين و ختن * سپردند شاهى بران انجمن

ز مرزى كجا مرز خرگاه بود * ازو زال را دست كوتاه بود

وزين روى تركان نجويند راه * چنين بخش كردند تخت و كلاه

سوى پارس لشكر برون راند زو * كهن بود ليكن جهان كرد نو

سوى زابلستان بشد زال زر * جهانى گرفتند هر يك ببر

پر از غلغل و رعد شد كوهسار * زمين شد پر از رنگ و بوى و نگار

[ جهان چون عروسى رسيده جوان * پر از چشمه و باغ و آب روان ]

[ چو مردم بدارد نهاد پلنگ * بگردد زمانه برو تار و تنگ ]

مهان را همه انجمن كرد زو * بدادار بر آفرين خواند نو

[ فراخى كه آمد ز تنگى پديد * جهان آفرين داشت آن را كليد ]

بهر سو يكى جشنگه ساختند * دل از كين و نفرين بپرداختند

چنين تا بر آمد برين سال پنج * نبودند آگه كس از درد و رنج

ببد بخت ايرانيان كندرو * شد آن دادگستر جهاندار زو