شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٦٨

[ نشان دادن مهران ستاد از بهرام چوبينه به هرمزد شاه و خواستنش هرمزد ]

فرستاد و كنداوران را بخواند * بر تخت شاهى به زانو نشاند

بپرسش گرفت اختر دخترش * كه تا چون بود گردش اخترش

ستاره شمر گفت جز نيكويى * نبينى و جز راستى نشنوى

ازين دخت و از شاه ايرانيان * يكى كودك آيد چو شير ژيان

به بالا بلند و ببازوى ستبر * به مردى چو شير و ببخشش چو ابر

سيه چشم و پر خشم و نابردبار * پدر بگذرد او بود شهريار

فراوان ز گنج پدر بر خورد * بسى روزگاران ببد نشمرد

و زان پس يكى شاه خيزد سترگ * ز تركان بيارد سپاهى بزرگ

بسازد كه ايران و شهر يمن * سراسر بگيرد بران انجمن

ازو شاه ايران شود دردمند * بترسد ز پيروز بخت بلند

يكى كهترى باشدش دوردست * سوارى سرافراز مهتر پرست

به بالا دراز و باندام خشك * بگرد سرش جعد مويى چو مشك

سخن آورى جلد و بينى بزرگ * سيه‌چرده و تند گوى و سترگ

جهانجوى چوبينه دارد لقب * هم از پهلوانانش باشد نسب

چو اين مرد چاكر باندك سپاه * ز جايى بيايد بدرگاه شاه

مرين ترك را ناگهان بشكند * همه لشكرش را بهم برزند

چو بشنيد گفت ستاره شمر * نديدم ز خاقان كسى شادتر

بنوشين روان داد پس دخترش * كه از دختران او بدى افسرش

پذيرفتم او را من از بهر شاه * چو آن كرده بد بازگشتم به راه

بياورد چندى گهرها ز گنج * كه ما يافتيم از كشيدنش رنج

همان تا لب رود جيحون براند * جهان بين خود را بكشتى نشاند

ز جيحون دلى پر ز غم بازگشت * ز فرزند با درد انباز گشت

كنون آنچ ديدم بگفتم همه * بپيش جهاندار شاه رمه

ازين كشور اين مرد را بازجوى * بپوينده شايد كه گويى بپوى

كه پيروزى شاه بر دست اوست * بدشمن ممان اين سخن گر بدوست

بگفت اين و جانش بر آمد ز تن * برو زار و گريان شدند انجمن

شهنشاه زو در شگفتى بماند * بمژگان همى خون دل بر فشاند

بايرانيان گفت مهران ستاد * همى داشت اين راستيها به ياد

چو با من يكايك بگفت و بمرد * پسنديده جانش بيزدان سپرد

سپاسم ز يزدان كزين مرد پير * بر آمد چنين گفتن ناگزير

نشان جست بايد ز هر مهترى * اگر مهترى باشد ار كهترى

بجوييد تا اين بجاى آوريد * همه رنجها را بپاى آوريد

يكى مهترى نامبردار بود * كه بر آخر اسب سالار بود

كجا راد فرخ بدى نام اوى * همه شادى شاه بد كام اوى

بيامد بر شاه گفت اين نشان * كه داد اين ستوده بگردنكشان

ز بهرام بهرام پور گشسب * سوارى سرافراز و پيچنده اسب

ز انديشهء من بخواهد گذشت * نديدم چنو مرزبانى بدشت