شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٦٧

[ نشان دادن مهران ستاد از بهرام چوبينه به هرمزد شاه و خواستنش هرمزد ]

فرستادشان تا بران بوم و بر * بپاى اندر آرند مرز خزر

سپهدارشان پيش خرّاد بود * كه با فرّ و اورنگ و با داد بود

چو آمد بارمينيه در سپاه * سپاه خزر بر گرفتند راه

و ز ايشان فراوان بكشتند نيز * گرفتند زان مرز بسيار چيز

چو آگاهى آمد بنزديك شاه * كه خرّاد پيروز شد با سپاه

بجز كينهء ساوه شاهش نماند * خرد را بانديشه اندر نشاند

[ نشان دادن مهران ستاد از بهرام چوبينه به هرمزد شاه و خواستنش هرمزد ]

[ نشان دادن مهران ستاد از بهرام چوبينه به هرمزد شاه و خواستنش هرمزد ]

يكى بنده بد شاه را شادكام * خردمند و بينا و نستوه نام

بشاه جهان گفت انوشه بدى * ز تو دور بادا هميشه بدى

بپرسيد بايد ز مهران ستاد * كه از روزگاران چه دارد به ياد

بكنجى نشست با زند و است * ز اميد گيتى شده پير و سست

بدين روزگاران بر او شدم * يكى روز و يك شب بر او بدم

همى گفتم او را من از ساوه شاه * ز پيلان جنگى و چندان سپاه

چنين داد پاسخ چو آمد سخن * ازان گفتهء روزگار كهن

بپرسيدم از پير مهران ستاد * كه از روزگاران چه دارى به ياد

چنين داد پاسخ كه شاه جهان * اگر پرسدم بازگويم نهان

شهنشاه فرمود تا در زمان * بشد نزد او نامدارى دمان

تن پير ازان كاخ برداشتند * بمهد اندرون تيز بگذاشتند

چو آمد بر شاه مرد كهن * دلى پر ز دانش سرى پر سخن

بپرسيد هرمز ز مهران ستاد * كزين ترك جنگى چه دارى به ياد

چنين داد پاسخ به دو مرد پير * كه اى شاه گوينده و يادگير

بدانگه كجا مادرت را ز چين * فرستاد خاقان بايران زمين

بخواهندگى من بدم پيش رو * صد و شست مرد از دليران گو

پدرت آن جهاندار دانا و راست * ز خاقان پرستار زاده نخواست

مرا گفت جز دخت خاتون مخواه * نزيبد پرستار در پيشگاه

برفتم بنزديك خاقان چين * بشاهى برو خواندم آفرين

و را دخترى پنج بد چون بهار * سراسر پر از بوى و رنگ و نگار

مرا در شبستان فرستاد شاه * برفتم بران نامور پيشگاه

رخ دختران را بياراستند * سر زلف بر گل بپيراستند

مگر مادرت بر سر افسر نداشت * همان ياره و طوق و گوهر نداشت

از ايشان جز او دخت خاتون نبود * بپيرايه و رنگ و افسون نبود

كه خاتون چينى ز فغفور بود * بگوهر ز كردار بد دور بود

همى مادرش را جگر زان بخست * كه فرزند جايى شود دور دست

دژم بود زان دختر پارسا * گسى كردن از خانهء پادشا

من او را گزين كردم از دختران * نگه داشتم چشم زان ديگران

مرا گفت خاتون كه ديگر گزين * كه هر پنج خوبند و با آفرين

مرا پاسخ اين بد كه اين بايدم * چو ديگر گزينم گزند آيدم