شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٦٦

[ سپاه كشيدن ساوه شاه به جنگ هرمزد ]

چو بشنيد گفتار كار آگهان * بپژمرد شاداب شاه جهان

فرستاد و ايرانيان را بخواند * سراسر همه كاخ مردم نشاند

بر آورد رازى كه بود از نهفت * بدان نامداران ايران بگفت

كه چندين سپه روى بايران نهاد * كسى در جهان اين ندارد به ياد

همه نامداران فرو ماندند * ز هر گونه انديشه‌ها راندند

بگفتند كاى شاه با راى و هوش * يكى اندرين كار بگشاى گوش

خردمند شاهى و ما كهتريم * همى خويشتن موبدى نشمريم

بر انديش تا چارهء كار چيست * بر و بوم ما را نگهدار كيست

چنين گفت موبد كه بودش وزير * كه اى شاه دانا و دانش پذير

سپاه خزر گر بيايد بجنگ * نيابند جنگى زمانى درنگ

ابا روميان داستانها زنيم * ز بن پايهء تازيان بر كنيم

ندارم بدل بيم از تا زيان * كه از ديدشان ديده دارد زيان

كه هم مار خوارند و هم سوسمار * ندارند جنگى گه كارزار

ترا ساوه شاهست نزديكتر * وزو كار ما نيز تاريك تر

ز راه خراسان بود رنج ما * كه ويران كند لشكر و گنج ما

چو ترك اندر آيد ز جيحون بجنگ * نبايد برين كار كردن درنگ

بموبد چنين گفت جوينده راه * كه اكنون چه سازيم با ساوه شاه

به دو گفت موبد كه لشكر بساز * كه خسرو بلشكر بود سر فراز

عرض را بخوان تا بيارد شمار * كه چندست مردم كه آيد به كار

عرض با جريده بنزديك شاه * بيامد بياورد بىمر سپاه

شمار سپاه آمدش صد هزار * پياده بسى در ميان سوار

به دو گفت موبد كه با ساوه شاه * سزد گر نشوريم با اين سپاه

مگر مردمى جويى و راستى * بدور افگنى كژّى و كاستى

رهانى سر كهتران را ز بد * چنان كز ره پادشاهان سزد

شنيدستى آن داستان بزرگ * كه ارجاسب آن نامدار سترگ

بگشتاسپ و لهراسب از بهر دين * چه بد كرد با آن سواران چين

چه آمد ز تيمار بر شهر بلخ * كه شد زندگانى بران بوم تلخ

چنين تا گشاده شد اسفنديار * همى بود هر گونهء كارزار

ز مهتر بسال ار چه من كهترم * ازو من بانديشه بر بگذرم

بموبد چنين گفت پس شهريار * كه قيصر نجويد ز ما كارزار

همان شهرها را كه بگرفت شاه * سپارم به دو بازگردد ز راه

فرستاده‌اى جست گرد و دبير * خردمند و گويا و دانش پذير

بقيصر چنين گوى كز شهر روم * نخواهم دگر باژ آن مرز و بوم

تو هم پاى در مرز ايران منه * چو خواهى كه مه باشى و روز به

فرستاده چون پيش قيصر رسيد * بگفت آنچ از شاه ايران شنيد

ز ره بازگشت آن زمان شاه روم * نياورد جنگ اندران مرز و بوم

سپاهى از ايرانيان برگزيد * كه از گردشان روز شد ناپديد