شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٦٥

[ سپاه كشيدن ساوه شاه به جنگ هرمزد ]

ازان خوشهء چند ببريد و برد * بايوان و خواليگرش را سپرد

بيامد خداوندش اندر زمان * بدان مرد گفت اى بد بدگمان

نگهبان اين زر نبودى برنج * نه دينار دادى بها را نه گنج

چرا رنج نابرده كردى تباه * بنالم كنون از تو در پيش شاه

سوار دلاور ز بيم زيان * به زودى كمر باز كرد از ميان

به دو داد پر مايه زرّين كمر * بهر مهره‌اى در نشانده گهر

خداوند رز چون كمر ديد گفت * كه كردار بد چند بايد نهفت

تو با شهريار آشنايى مكن * خريده ندارى بهايى مكن

سپاسى نهم بر تو بر زين كمر * بپيچى اگر بشنود دادگر

يكى مرد بد هرمز شهريار * بپيروزى اندر شده نامدار

به مردى ستوده بهر انجمن * كه از رزم هرگز نديدى شكن

كه هم داد ده بود و هم دادخواه * كلاه كيى بر نهاده به ماه

نكردى به شهر مداين درنگ * دلاور سرى بود با نام و ننگ

بهار و تموز و زمستان و تير * نياسود هرمز يل شير گير

همى گشت گرد جهان سربسر * همى جست در پادشاهى هنر

[ سپاه كشيدن ساوه شاه به جنگ هرمزد ]

[ سپاه كشيدن ساوه شاه به جنگ هرمزد ]

چو ده سال شد پادشاهيش راست * ز هر كشور آواز بدخواه خاست

بيامد ز راه هرى ساوه شاه * ابا پيل و با كوس و گنج و سپاه

گر از لشكر ساوه گيرى شمار * برو چارصد بار بشمر هزار

ز پيلان جنگى هزار و دويست * تو گفتى مگر بر زمين راه نيست

ز دشت هرى تا در مرو رود * سپه بود آگنده چون تار و پود

وزين روى تا مرو لشكر كشيد * شد از گرد لشكر زمين ناپديد

بهرمز يكى نامه بنوشت شاه * كه نزديك خود خوان ز هر سو سپاه

برو راه اين لشكر آباد كن * علف ساز و از تيغ ما ياد كن

برين پادشاهى بخواهم گذشت * به دريا سپاهست و بر كوه و دشت

چو بر خواند آن نامه را شهريار * بپژمرد زان لشكر بىشمار

و زان روى قيصر بيامد ز روم * بلشكر به زير اندر آورد بوم

سپه بود رومى عدد صد هزار * سواران جنگ آور و نامدار

ز شهرى كه بگرفت نوشين روان * كه از نام او بود قيصر نوان

بيامد ز هر كشورى لشكرى * بپيش اندرون نامور مهترى

سپاهى بيامد ز راه خزر * كز ايشان سيه شد همه بوم و بر

جهان ديده بدّال در پيش بود * كه با گنج و با لشكر خويش بود

ز ارمينيه تا در اردبيل * پراگنده شد لشكرش خيل خيل

ز دشت سواران نيزه‌گزار * سپاهى بيامد فزون از شمار

چو عباس و چون حمزه‌شان پيش رو * سواران و گردن فرازان نو

ز تاراج ويران شد آن بوم و رست * كه هرمز همى باژ ايشان بجست

بيامد سپه تا به آب فرات * نماند اندر آن بوم جاى نبات

چو تاريك شد روزگار بهى * ز لشكر بهرمز رسيد آگهى