شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٦٣

[ كشتن هرمزد سيماه برزين و بهرام آذرمهان را ]

ز تشوير هرمز فرو پژمريد * چو آن راست گفتار او را شنيد

بزندان فرستادشان تيره شب * و ز ايشان ببد تيز بگشاد لب

سيم شب چو برزد سر از كوه ماه * ز سيماى برزين بپردخت شاه

بزندان دزدان مر او را بكشت * ندارد جز از رنج و نفرين بمشت

چو بهرام آذر مهان آن شنيد * كه آن پاك دل مرد شد ناپديد

پيامى فرستاد نزديك شاه * كه اى تاج تو برتر از چرخ ماه

تو دانى كه من چند كوشيده‌ام * كه تا رازهاى تو پوشيده‌ام

بپيش پدرت آن سزاوار شاه * نبودم ترا جز همه نيكخواه

يكى پند گويم چو خوانى مرا * بر تخت شاهى نشانى مرا

ترا سودمنديست از پند من * بزندان بمان يك زمان بند من

بايران ترا سودمندى بود * خردمند را بىگزندى بود

پيامش چو نزديك هرمز رسيد * يكى راز دار از ميان برگزيد

كه بهرام را پيش شاه آورد * بدان نامور بارگاه آورد

شب تيره بهرام را پيش خواند * بچربى سخن چند با او براند

به دو گفت برگوى كان پند چيست * كه ما را بدان روزگار بهيست

چنين داد پاسخ كه در گنج شاه * يكى ساده صندوق ديدم سياه

نهاده بصندوق در حقه‌اى * بحقه درون پارسى رقعه‌اى

نبشتست بر پرنيان سپيد * بدان باشد ايرانيان را اميد

به خط پدرت آن جهاندار شاه * ترا اندران كرد بايد نگاه

چو هرمز شنيد آن فرستاد كس * بنزديك گنجور فرياد رس

كه در گنجهاى پدر بازجوى * يكى ساده صندوق و مهرى به روى

بران مهر بر نام نوشين روان * كه جاويد بادا روانش جوان

هم اكنون شب تيره پيش من آر * فراوان بجستن مبر روزگار

شتابيد گنجور و صندوق جست * بياورد پويان به مهر درست

جهاندار صندوق را برگشاد * فراوان ز نوشين روان كرد ياد

بصندوق در حقه با مهر ديد * شتابيد و زو پرنيان بركشيد

نگه كرد پس خط نوشين روان * نبشته بران رقعهء پرنيان

كه هرمز بده سال و بر سر دو سال * يكى شهريارى بود بىهمال

ازان پس پر آشوب گردد جهان * شود نام و آواز او در نهان

پديد آيد از هر سويى دشمنى * يكى بدنژادى و آهرمنى

پراگنده گردد ز هر سو سپاه * فرو افگند دشمن او را ز گاه

دو چشمش كند كور خويش زنش * ازان پس بر آرند هوش از تنش

به خط پدر هرمز آن رقعه ديد * هراسان شد و پرنيان بركشيد

دو چشمش پر از خون شد و روى زرد * ببهرام گفت اى جفا پيشه مرد

چه جستى ازين رقعه اندر همى * بخواهى ربودن ز من سر همى

به دو گفت بهرام كاى ترك زاد * به خون ريختن تا نباشى تو شاد

تو خاقان نژادى نه از كىقباد * كه كسرى ترا تاج بر سر نهاد