شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٦٢

[ كشتن هرمزد سيماه برزين و بهرام آذرمهان را ]

چو خورشيد بر برج روشن شود * سر كوه چون پشت جوشن شود

تو با نامداران ايران بياى * همى باش در پيش تختم بپاى

ز سيماى برزينت پرسم سخن * چو پاسخ گزارى دلت نرم كن

بپرسم كه اين دوستار تو كيست * بدست ار پرستندهء ايزديست

تو پاسخ چنين ده كه اين بد تنست * بدانديش و ز تخم آهرمنست

و زان پس ز من هرچ خواهى بخواه * پرستنده و تخت و مهر و كلاه

به دو گفت بهرام كايدون كنم * ازين بد كه گفتى صد افزون كنم

بسيماى برزين كه بود از مهان * گزين پدرش آن چراغ جهان

همى ساخت تا چاره اى چون كند * كه پيراهن مهر بيرون كند

چو پيدا شد آن چادر عاج‌گون * خور از بخش دو پيكر آمد برون

جهاندار بنشست بر تخت عاج * بياويختند آن بهاگير تاج

بزرگان ايران بران بارگاه * شدند انجمن تا بيامد سپاه

ز در پرده برداشت سالار بار * برفتند يك سر بر شهريار

چو بهرام آذر مهان پيش رو * چو سيماى برزين و گردان نو

نشستند هر يك بآيين خويش * گروهى ببودند بر پاى پيش

ببهرام آذر مهان گفت شاه * كه سيماى برزين بدين بارگاه

سزاوار گنجست اگر مرد رنج * كه بدخواه زيبا نباشد بگنج

بدانست بهرام آذر مهان * كه آن پرسش شهريار جهان

چگونست و آن را پى و بيخ چيست * كزان بيخ او را ببايد گريست

سرانجام جز دخمهء بىكفن * نيابد ازين مهتر انجمن

چنين داد پاسخ كه اى شاه راد * ز سيماى برزين مكن ايچ ياد

كه ويرانى شهر ايران ازوست * كه مه مغز بادش بتن بر مه پوست

نگويد سخن جز همه بتّرى * بر آن بتّرى بر كند داورى

چو سيماى برزين شنيد اين سخن * به دو گفت كاى نيك يار كهن

ببد بر تن من گوايى مده * چنين ديو را آشنايى مده

چه ديدى ز من تا تو يار منى * ز كردار و گفتار آهرمنى

به دو گفت بهرام آذر مهان * كه تخمى پراگنده‌اى در جهان

كزان بر نخستين تو خواهى درود * از آتش نيابى مگر تيره دود

چو كسرى مرا و ترا پيش خواند * بر تخت شاهنشهى بر نشاند

ابا موبد موبدان برزمهر * چو ايزدگشسب آن مه خوب چهر

بپرسيد كين تخت شاهنشهى * كرا زيبد و كيست با فرّهى

بكهتر دهم گر بمهتر پسر * كه باشد بشاهى سزاوارتر

همه يك سر از جاى بر خاستيم * زبان پاسخش را بياراستيم

كه اين ترك زاده سزاوار نيست * بشاهى كس او را خريدار نيست

كه خاقان نژادست و بدگوهرست * به بالا و ديدار چون مادرست

تو گفتى كه هرمز بشاهى سزاست * كنون زين سزا مر ترا اين جزاست

گوايى من از بهر اين دادمت * چنين لب بدشنام بگشادمت