شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٦١

[ كشتن هرمزد سيماه برزين و بهرام آذرمهان را ]

چو بنشست موبد نهادند خوان * ز موبد بپالود رنگ رخان

بدانست كان خوان زمان ويست * همان راستى در گمان ويست

خورشها ببردند خواليگران * همى خورد شاه از كران تا كران

چو آن كاسه‌رود زهر پيش آوريد * نگه كرد موبد بدان بنگريد

بران بدگمان شد دل پاك اوى * كه زهرست بر خوان ترياك اوى

چو هرمز نگه كرد لب را ببست * بران كاسهء زهر يازيد دست

بران سان كه شاهان نوازش كنند * بران بندگان نيز نازش كنند

ازان كاسه‌رود برداشت مغز استخوان * بيازيد دست گرامى بخوان

بموبد چنين گفت كاى پاك مغز * ترا كردم اين لقمهء پاك و نغز

دهن باز كن تا خورى زين خورش * كزين پس چنين باشدت پرورش

به دو گفت موبد بجان و سرت * كه جاويد بادا سر و افسرت

كزين نوشه خوردن نفرماييم * بسيرى رسيدم نيفزاييم

به دو گفت هرمز بخورشيد و ماه * به پاكى روان جهاندار شاه

كه بستانى اين نوشه ز انگشت من * برين آرزو نشكنى پشت من

به دو گفت موبد كه فرمان شاه * بيامد نماند مرا راى و راه

بخورد و ز خوان زار و پيچان برفت * همى راند تا خانهء خويش تفت

ازان خوردن زهر با كس نگفت * يكى جامه افگند و نالان بخفت

بفرمود تا پاى زهر آورند * ازان گنجها گر ز شهر آورند

فرو خورد ترياك و نامد به كار * ز هرمز بيزدان بناليد زار

يكى استوارى فرستاد شاه * بدان تا كند كار موبد نگاه

كه آن زهر شد بر تنش كارگر * گر انديشهء ما نيامد ببر

فرستاده را چشم موبد بديد * سر شكش ز مژگان برخ بر چكيد

به دو گفت رو پيش هرمزد گوى * كه بختت ببرگشتن آورد روى

بدين داورى نزد داور شويم * بجايى كه هر دو برابر شويم

ازين پس تو ايمن مشو از بدى * كه پاداش پيش آيدت ايزدى

تو پدرود باش اى بدانديش مرد * بد آيد برويت ز بد كار كرد

چو بشنيد گريان بشد استوار * بياورد پاسخ بر شهريار

سپهبد پشيمان شد از كار اوى * بپيچيد ازان راست گفتار اوى

مر آن درد را راه چاره نديد * بسى باد سرد از جگر بر كشيد

بمرد آن زمان موبد موبدان * برو زار و گريان شده بخردان

چنينست كيهان همه درد و رنج * چه يازى بتاج و چه نازى بگنج

كه اين روزگار خوشى بگذرد * زمانه نفس را همى بشمرد

[ كشتن هرمزد سيماه برزين و بهرام آذرمهان را ]

[ كشتن هرمزد سيماه برزين و بهرام آذرمهان را ]

چو شد كار دانا بزارى بسر * همه كشور از درد زير و زبر

جهاندار خونريز و ناسازگار * نكرد ايچ ياد از بد روزگار

ميان تنگ خون ريختن را ببست * ببهرام آذر مهان آخت دست

چو شب تيره تر شد مر او را بخواند * بپيش خود اندر به زانو نشاند

به دو گفت خواهى كه ايمن شوى * نبينى ز من تيزى و بد خوى