شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٦٠

[ كشتن هرمزد ايزدگشسب را و زهر دادن زردهشت موبد موبدان را ]

بايزدگشسب آن زمان دست آخت * ببيهوده بر بند و زندانش ساخت

دل موبد موبدان تنگ شد * رخانش ز انديشه بىرنگ شد

كه موبد بد و پاك بودش سرشت * به مردى ورا نام بد زردهشت

ازان بند ايزدگشسب دبير * چنان شد كه دل خسته گردد بتير

چو روزى بر آمد نبودش زوار * نه خورد و نه پوشش نه اندوه‌گسار

ز زندان پيامى فرستاد دوست * بموبد كه اى بنده را مغز و پوست

منم بىزوارى بزندان شاه * كسى را بنزديك من نيست راه

همى خوردنى آرزوى آيدم * شكم گرسنه رنج بفزايدم

يكى خوردنى پاك پيشم فرست * دوايى بدين درد ريشم فرست

دل موبد از درد پيغام اوى * غمى گشت زان جاى و آرام اوى

چنان داد پاسخ كه ار كار بند * منال ار نيايد بجانت گزند

ز پيغام او شد دلش پر شكن * پر انديشه شد مغزش از خويشتن

بزندان فرستاد لختى خورش * بلرزيد زان كار دل در برش

همى گفت كاكنون شود آگهى * بدين ناجوانمرد بىفرّهى

كه موبد بزندان فرستاد چيز * نيرزد تن ما برش يك پشيز

گزند آيدم زين جهاندار مرد * كند بر من از خشم رخساره زرد

هم از بهر ايزدگشسب دبير * دلش بود پيچان و رخ چون زرير

بفرمود تا پاك خواليگرش * بزندان كشد خوردنيها برش

ازان پس نشست از بر تازى اسب * بيامد بنزديك ايزد گشسب

گرفتند مر يكدگر را كنار * پر از درد و مژگان چو ابر بهار

ز خوى بد شاه چندى سخن * همى رفت تا شد سخنها كهن

نهادند خوان پيش ايزد گشسب * گرفتند پس واژ و برسم بدست

پس ايزد گشسب آنچ اندرز بود * بزمزم همى گفت و موبد شنود

ز دينار و ز گنج و ز خواسته * هم از كاخ و ايوان آراسته

بموبد چنين گفت كاى نامجوى * چو رفتى از ايدر بهرمزد گوى

كه گر سر نپيچى ز گفتار من * برانديشى از رنج و تيمار من

كه از شهرياران تو خورده‌ام * ترا نيز در بر بپرورده‌ام

بدان رنج پاداش بند آمدست * پس از رنج بيم گزند آمدست

دلى بىگنه پر غم اى شهريار * بيزدان نمايم بروز شمار

چو موبد سوى خانه شد در زمان * ز كار آگهان رفت مردى دمان

شنيده يكايك بهرمزد گفت * دل شاه با راى بد گشت جفت

ز ايزدگشسب آنگهى شد درشت * بزندان فرستاد و او را بكشت

سخنهاى موبد فراوان شنيد * بروبر نكرد ايچ گونه پديد

همى راند انديشه بر خوب و زشت * سوى چارهء كشتن زردهشت

بفرمود تا زهر خواليگرش * نهانى برد پيش در يك خورش

چو موبد بيامد بهنگام بار * به نزديكى نامور شهريار

به دو گفت كامروز زايدر مرو * كه خواليگرى يافتستيم نو