شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٦

[ پادشاهى او پنج سال بود ]

پس از نامور نوذر شهريار * بسر خاك بر كرد و بگريست زار

به شهر اندر آوردشان ارجمند * بياراست ايوانهاى بلند

چنان هم كه هنگام نوذر بدند * كه با تاج و با تخت و افسر بدند

بياراست دستان همه دستگاه * شد از خواسته بىنياز آن سپاه

چو اغريرث آمد ز آمل برى * و زان كارها آگهى يافت كى

به دو گفت كاين چيست كانگيختى * كه با شهد حنظل بر آميختى

بفرمودمت كاى برادر بكش * كه جاى خرد نيست و هنگام هش

بدانش نيايد سر جنگجوى * نبايد بجنگ اندرون آبروى

سر مرد جنگى خرد نسپرد * كه هرگز نياميخت كين با خرد

چنين داد پاسخ بافراسياب * كه لختى ببايد همى شرم و آب

هر آنگه كت آيد ببد دسترس * ز يزدان بترس و مكن بد بكس

كه تاج و كمر چون تو بيند بسى * نخواهد شدن رام با هر كسى

يكى پر ز آتش يكى پر خرد * خرد با سر ديو كى در خورد

سپهبد بر آشفت چون پيل مست * بپاسخ بشمشير يازيد دست

ميان برادر به دو نيم كرد * چنان سنگدل ناهشيوار مرد

چو از كار اغريرث نامدار * خبر شد بنزديك زال سوار

[ چنين گفت كاكنون سر بخت اوى * شود تار و ويران شود تخت اوى ]

[ بزد ناى رويين و بر بست كوس * بياراست لشكر چو چشم خروس ]

سپهبد سوى پارس بنهاد روى * همى رفت پر خشم و دل كينه‌جوى

ز دريا به دريا همى مرد بود * رخ ماه و خورشيد پر گرد بود

چو بشنيد افراسياب اين سخن * كه دستان جنگى چه افگند بن

بياورد لشكر سوى خوار رى * بياراست جنگ و بيفشارد پى

طلايه شب و روز در جنگ بود * تو گفتى كه گيتى برو تنگ بود

مبارز بسى كشته شد بر دو روى * همه نامداران پر خاشجوى

شبى زال بنشست هنگام خواب * سخن گفت بسيار ز افراسياب

هم از رزم زن نامداران خويش * و زان پهلوانان و ياران خويش

همى گفت هر چند كز پهلوان * بود بخت بيدار و روشن روان

ببايد يكى شاه خسرو نژاد * كه دارد گذشته سخنها به ياد

بكردار كشتيست كار سپاه * همش باد و هم بادبان تخت شاه

اگر داردى طوس و گستهم فرّ * سپاهست و گردان بسيار مر

نزيبد بريشان همى تاج و تخت * ببايد يكى شاه بيدار بخت

كه باشد به دو فرهء ايزدى * بتابد ز ديهيم او بخردى