شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٥٩

[ كشتن هرمزد ايزدگشسب را و زهر دادن زردهشت موبد موبدان را ]

هر آن كس كه هست از شما نيكبخت * همه شاد باشيد زين تاج و تخت

ميان بزرگان درخشش مراست * چو بخشايش و داد و بخشش مراست

شما مهربانى بافزون كنيد * ز دل كينه و آز بيرون كنيد

هر آن كس كه پرهيز كرد از دو كار * نبيند دو چشمش بد روزگار

بخشنودى كردگار جهان * بكوشيد يك سر كهان و مهان

دگر آنك مغزش بود پر خرد * سوى ناسپاسى دلش ننگرد

چو نيكى فزايى به روى كسان * بود مزد آن سوى تو نارسان

مياميز با مردم كژّ گوى * كه او را نباشد سخن جز به روى

و گر شهريارت بود دادگر * تو بر وى بسستى گمانى مبر

گر ايدونك گويى نداند همى * سخنهاى شاهان بخواند همى

چو بخشايش از دل كند شهريار * تو اندر زمين تخم كژّى مكار

هر آن كس كه او پند ما داشت خوار * بشويد دل از خوبى روزگار

چو شاه از تو خشنود شد راستيست * وزو سر بپيچى در كاستيست

درشتيش نرميست در پند تو * بجويد كه شد گرم پيوند تو

ز نيكى مپرهيز هرگز برنج * مكن شادمان دل ببيداد گنج

چو اندر جهان كام دل يافتى * رسيدى بجايى كه بشتافتى

چو ديهيم هفتاد بر سر نهى * همه گرد كرده بدشمن دهى

بهر كار درويش دارد دلم * نخواهم كه انديشه زو بگسلم

همى خواهم از پاك پروردگار * كه چندان مرا بر دهد روزگار

كه درويش را شاد دارم بگنج * نيارم دل پارسا را برنج

هر آن كس كه شد در جهان شاه فش * سرش گردد از گنج دينار كش

سرش را بپيچم ز كنداورى * نبايد كه جويد كسى مهترى

چنين است انجام و آغاز ما * سخن گفتن فاش و هم راز ما

درود جهان آفرين بر شماست * خم چرخ گردان زمين شماست

چو بشنيد گفتار او انجمن * پر انديشه گشتند زان تن بتن

سر گنج داران پر از بيم گشت * ستمكاره را دل به دو بيم گشت

خردمند و درويش زان هرك بود * بدلش اندرون شادمانى فزود

[ كشتن هرمزد ايزدگشسب را و زهر دادن زردهشت موبد موبدان را ]

[ كشتن هرمزد ايزدگشسب را و زهر دادن زردهشت موبد موبدان را ]

چنين بود تا شد بزرگيش راست * هر آن چيز در پادشاهى كه خواست

بر آشفت و خوى بد آورد پيش * بيك سو شد از راه آيين و كيش

هر آن كس كه نزد پدرش ارجمند * بدى شاد و ايمن ز بيم گزند

يكايك تبه كردشان بىگناه * بدين گونه بد راى و آيين شاه

سه مرد از دبيران نوشين روان * يكى پير و دانا و ديگر جوان

چو ايزد گشسب و دگر برزمهر * دبير خردمند با فرّ و چهر

سه ديگر كه ماه آذرش بود نام * خردمند و روشن دل و شاد كام

بر تخت نوشين روان اين سه پير * چو دستور بودند و همچون وزير

همى خواست هرمز كزين هر سه مرد * يكايك بر آرد بناگاه گرد

همى بود ز ايشان دلش پر هراس * كه روزى شوند اندرو ناسپاس