شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٥٨

آغاز داستان [ بر تخت نشستن هرمزد شاه و اندرز كردن به سرداران ]

پادشاهى هرمزد

پادشاهى هرمزد

[ پادشاهى هرمزد ] دوازده سال بود

[ پادشاهى هرمزد ] دوازده سال بود

بخنديد تمّوز بر سرخ سيب * همى كرد با بار و برگش عتاب

كه آن دستهء گل بوقت بهار * بمستى همى داشتى در كنار

همى باد شرم آمد از رنگ اوى * همى ياد يار آمد از چنگ اوى

چه كردى كه بودت خريدار آن * كجا يافتى تيز بازار آن

عقيق و زبرجد كه دادت بهم * ز بار گران شاخ تو هم بخم

همانا كه گل را بها خواستى * بدان رنگ رخ را بياراستى

همى رنگ شرم آيد از گردنت * همى مشك بويد ز پيراهنت

مگر جامه از مشترى بستدى * بلؤلؤ بر از خون نقط برزدى

زبرجدت برگست و چرمت بنفش * سرت برتر از كاويانى درفش

بپيرايهء زرد و سرخ و سپيد * مرا كردى از برگ گل نااميد

نگارا بهارا كجا رفته‌اى * كه آرايش باغ بنهفته‌اى

همى مهرگان بويد از باد تو * بجام مى اندر كنم ياد تو

چو رنگت شود سبز بستايمت * چو ديهيم هرمز بيارايمت

كه امروز تيزست بازار من * نبينى پس از مرگ آثار من

آغاز داستان [ بر تخت نشستن هرمزد شاه و اندرز كردن به سرداران ]

آغاز داستان [ بر تخت نشستن هرمزد شاه و اندرز كردن به سرداران ]

يكى پير بد مرزبان هرى * پسنديده و ديده از هر درى

جهان ديده‌اى نام او بود ماخ * سخن دان و با فرّ و با يال و شاخ

بپرسيدمش تا چه دارى به ياد * ز هرمز كه بنشست بر تخت داد

چنين گفت پير خراسان كه شاه * چو بنشست بر نامور پيشگاه

نخست آفرين كرد بر كردگار * توانا و دانندهء روزگار

دگر گفت ما تخت نامى كنيم * گرانمايگان را گرامى كنيم

جهان را بداريم در زير پر * چنانچون پدر داشت با داد و فرّ

گنه‌كردگان را هراسان كنيم * ستم ديدگان را تن آسان كنيم

ستون بزرگيست آهستگى * همان بخشش و داد و شايستگى

بدانيد كز كردگار جهان * بد و نيك هرگز نماند نهان

نياگان ما تاج داران دهر * كه از دادشان آفرين بود بهر

نجستند جز داد و بايستگى * بزرگى و گردى و شايستگى

ز كهتر پرستش ز مهتر نواز * بد انديش را داشتن در گداز

بهر كشورى دست و فرمان مراست * توانايى و داد و پيمان مراست

كسى را كه يزدان كند پادشا * بنازد به دو مردم پارسا

كه سرمايهء شاه بخشايشست * زمانه ز بخشش بآسايشست

بدرويش بر مهربانى كنيم * بپرمايه بر پاسبانى كنيم

هر آن كس كه ايمن شد از كار خويش * بر ما چنان كرد بازار خويش

شما را به من هرچ هست آرزوى * مداريد راز از دل نيكخوى

ز چيزى كه دلتان هراسان بود * مرا داد آن دادن آسان بود