شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٥٧

[ پيمان نوشتن نوشين روان پسر خود را - هرمزد - ]

هر آن كس كه باشد ترا زير دست * مفرماى در بىنوايى نشست

بزرگان و آزادگان را به شهر * ز داد تو بايد كه يابند بهر

ز نيكى فرومايه را دور دار * ببيدادگر مرد مگذار كار

همه گوش و دل سوى درويش دار * همه كار او چون غم خويش دار

ور ايدونك دشمن شود دوستدار * تو در بوستان تخم نيكى به كار

چو از خويشتن نامور داد داد * جهان گشت ازو شاد و او از تو شاد

بر ارزانيان گنج بسته مدار * ببخشاى بر مرد پرهيز كار

كه گر پند ما را شوى كاربند * هميشه بماند كلاهت بلند

كه نيكى دهش نيك خواه تو باد * همه نيكى اندر پناه تو باد

مبادت فراموش گفتار من * اگر دور مانى ز ديدار من

سرت سبز باد و دلت شادمان * تنت پاك و دور از بد بدگمان

هميشه خرد پاسبان تو باد * همه نيكى اندر گمان تو باد

چو من بگذرم زين جهان فراخ * برآورد بايد يكى خوب كاخ

بجايى كزو دور باشد گذر * نپرّد به دو كركس تيز پر

درى دور بر چرخ ايوان بلند * به بالا بر آورده چون ده كمند

نبشته برو بارگاه مرا * بزرگى و گنج و سپاه مرا

فراوان ز هر گونه افگندنى * هم از رنگ و بوى و پراگندنى

بكافور تن را توانگر كنيد * ز مشك از بر ترگم افسر كنيد

ز ديباى زربفت پر مايه پنج * بياريد ناكار ديده ز گنج

بپوشيد بر ما برسم كيان * بر آيين نيكان ما در ميان

بسازيد هم زين نشان تخت عاج * بر آويخته از بر عاج تاج

همان هرچه زرّين به پيش اندرست * اگر طاس و جامست اگر گوهرست

گلاب و مى و زعفران جام بيست * ز مشك و ز كافور و عنبر دويست

نهاده ز دست چپ و دست راست * ز فرمان فزونى نبايد نه كاست

ز خون كرد بايد تهيگاه خشك * به دو اندر افگنده كافور و مشك

ازان پس بر آريد در گاه را * نبايد كه بيند كسى شاه را

چو زين گونه بد كار آن بارگاه * نيابد بر ما كسى نيز راه

ز فرزند و ز دودهء ارجمند * كسى كش ز مرگ من آيد گزند

بياسايد از بزم و شادى دو ماه * كه اين باشد آيين پس از مرگ شاه

سزد گر هر آن كو بود پارسا * بگريد برين نامور پادشا

ز فرمان هرمزد بر مگذريد * دم خويش بىرأى او مشمريد

فراوان بران نامه هر كس گريست * پس از عهد يك سال ديگر بزيست

برفت و بماند اين سخن يادگار * تو اين يادگارش بزنهار دار

كنون زين سپس تاج هرمزد شاه * بيارايم و بر نشانم بگاه