شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٥٦

[ پيمان نوشتن نوشين روان پسر خود را - هرمزد - ]

اگر تاج دارى اگر گرم و رنج * همان بگذرى زين سراى سپنج

بپيوستم اين عهد نوشين روان * بپيروزى شهريار جوان

يكى نامهء شهرياران بخوان * نگر تا كه باشد چو نوشين روان

براى و بداد و ببزم و بجنگ * چو روزش سر آمد نبودش درنگ

تو اى پير فرتوت بىتوبه مرد * خرد گير و ز بزم و شادى بگرد

جهان تازه شد چون قدح يافتى * روان را ز توبه تو برتافتى

چه گفت آن سرايندهء سالخورد * چو اندر ز نوشين روان ياد كرد

سخنهاى هرمزد چون شد ببن * يكى نو پى افگند موبد سخن

هم آواز شد رايزن با دبير * نبشتند پس نامه‌اى بر حرير

دلاراى عهدى ز نوشين روان * به هرمزد ناسالخورده جوان

سر نامه از دادگر كرد ياد * دگر گفت كين پند پور قباد

بدان اى پسر كين جهان بىوفاست * پر از رنج و تيمار و درد و بلاست

هر آنگه كه باشى به دو شادتر * ز رنج زمانه دل آزادتر

همه شادمانى بمانى بجاى * ببايد شدن زين سپنجى سراى

چو انديشه رفتن آمد فراز * برخشنده روز و شب ديرياز

بجستيم تاج كيى را سرى * كه بر هر سرى باشد او افسرى

خردمند شش بود ما را پسر * دلافروز و بخشنده و دادگر

ترا برگزيدم كه مهتر بدى * خردمند و زيباى افسر بدى

بهشتاد بر بود پاى قباد * كه در پادشاهى مرا كرد ياد

كنون من رسيدم بهفتاد و چار * ترا كردم اندر جهان شهريار

جز آرام و خوبى نجستم برين * كه باشد روان مرا آفرين

اميدم چنانست كز كردگار * نباشى جز از شاد و به روزگار

گر ايمن كنى مردمان را بداد * خود ايمن بخسبى و از داد شاد

بپاداش نيكى بيابى بهشت * بزرگ آنك او تخم نيكى بكشت

نگر تا نباشى بجز بردبار * كه تندى نه خوب آيد از شهريار

جهاندار و بيدار و فرهنگ جوى * بماند همه ساله با آبروى

بگرد دروغ ايچ گونه مگرد * چو گردى شود بخت را روى زرد

دل و مغز را دور دار از شتاب * خرد را شتاب اندر آرد بخواب

بنيكى گراى و بنيكى بكوش * بهر نيك و بد پند دانا نيوش

نبايد كه گردد بگرد تو بد * كزان بد ترا بىگمان بد رسد

همه پاك پوش و همه پاك خور * همه پندها يادگير از پدر

ز يزدان گشاى و بيزدان گراى * چو خواهى كه باشد ترا رهنماى

جهان را چو آباد دارى بداد * بود تخت آباد و دهر از تو شاد

چو نيكى نمايند پاداش كن * ممان تا شود رنج نيكى كهن

خردمند را شاد و نزديك دار * جهان بر بدانديش تاريك دار

بهر كار با مرد دانا سگال * برنج تن از پادشاهى منال

چو يابد خردمند نزد تو راه * بماند به تو تاج و تخت و كلاه