شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٥٥

[ پيمان نوشتن نوشين روان پسر خود را - هرمزد - ]

ز بيدادگر شاه بايد گريز * كزو خيزد اندر جهان رستخيز

چه گويد كه دانى كه شادى بدوست * برادر بود يا دلارام دوست

دگر آنك پرسد ز كار زمان * زمانى كزو گم شود بدگمان

روا باشد ار چند بستايدش * هم اندر ستايش بيفزايدش

دگر آنك پرسيد از مرد دوست * ز هر دوستى يارمندى نكوست

توانگر بود چادر او بپوش * چو درويش باشد تو با او بكوش

كسى كو فروتن تر و رادتر * دل دوستانش به دو شادتر

دگر آنك پرسد كه دشمن كراست * كز و دل هميشه به درد و بلاست

چو گستاخ باشد زبانش ببد * ز گفتار او دشمن آيد سزد

دگر آنك پرسيد دشوار چيست * بىآزار را دل پر آزار كيست

چو بد بود و بد ساز با وى نشست * يكى زندگانى بود چون كبست

دگر آنك گويد گوا كيست راست * كه جان و خرد بر گوا بر گواست

به از آزمايش نديدم گوا * گواى سخنگوى و فرمانروا

زيانكارتر كار گفتى كه چيست * كه فرجام ازان بد ببايد گريست

چو چيره شود بر دلت بر هوا * هوا بگذرد همچو باد هوا

پشيمانى آرد بفرجام سود * گل آرزو را نشايد بسود

دگر آنك گويد كه گردان ترست * كه چون پاى جويى بدستت سرست

چنين دوستى مرد نادان بود * سرشتش بد و راى گردان بود

دگر آنك گويد ستمكاره كيست * بريده دل از شرم و بيچاره كيست

چو كژّى كند مرد بيچاره خوان * چو بىشرمى آرد ستمكاره خوان

هر آن كس كه او پيشه گيرد دروغ * ستمكاره‌اى خوانمش بىفروغ

تباهى كه گفتى ز گفتار كيست * پر آزارتر درد آزار كيست

سخن چين و دو روى و بيكار مرد * دل هوشياران كند پر ز درد

بپرسيد دانا كه عيب از چه بيش * كه باشد پشيمان ز گفتار خويش

هر آن كس كه راند سخن بر گزاف * بود بر سر انجمن مرد لاف

بگاهى كه تنها بود در نهفت * پشيمان شود زان سخنها كه گفت

هم اندر زمان چون گشايد سخن * بپيش آرد آن لافهاى كهن

خردمند و گر مردم بىهنر * كس از آفرينش نيابد گذر

چنين بود تا بود دوران دهر * يكى زهر يابد يكى پاى زهر

همه پرسش اين بود و پاسخ همين * كه بر شاه باد از جهان آفرين

زبانها بفرمانش گوينده باد * دل راد او شاد و جوينده باد

شهنشاه كسرى ازو خيره ماند * بسى آفرين كيانى بخواند

ز گفتار او انجمن شاد شد * دل شهريار از غم آزاد شد

نبشتند عهدى بفرمان شاه * كه هرمزد را داد تخت و كلاه

چو قرطاس رومى شد از باد خشك * نهادند مهرى بروبر ز مشك

بموبد سپردند پيش ردان * بزرگان و بيدار دل بخردان

[ پيمان نوشتن نوشين روان پسر خود را - هرمزد - ]

[ پيمان نوشتن نوشين روان پسر خود را - هرمزد - ]

جهان را نمايش چو كردار نيست * نهانش جز از رنج و تيمار نيست