شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٥٣

[ پرسش موبدان از هرمزد و پاسخ دادن او ]

چه گويد كنون مرد روشن روان * ز راى جهاندار نوشين روان

چو سال اندر آمد بهفتاد و چار * پر انديشهء مرگ شد شهريار

جهان را همى كدخدايى بجست * كه پيراهن داد پوشد نخست

دگر كو بدرويش بر مهربان * بود راد و بىرنج روشن روان

پسر بد مر او را گرانمايه شش * همه راد و بينا دل و شاه فش

به مردى و فرهنگ و پرهيز و راى * جوانان با دانش و دلگشاى

از ايشان خردمند و مهتر بسال * گرانمايه هرمزد بد بىهمال

سرافراز و بادانش و خوب چهر * بر آزادگان بر بگسترده مهر

بفرمود كسرى به كار آگهان * كه جويند راز وى اندر نهان

نگه داشتندى بروز و بشب * اگر داستان را گشادى دو لب

ز كارى كه كردى بدى يا بهى * رسيدى بشاه جهان آگهى

ببوزرجمهر آن زمان شاه گفت * كه رازى همى داشتم در نهفت

ز هفتاد چون ساليان در گذشت * سر و موى مشكين چو كافور گشت

چو من بگذرم زين سپنجى سراى * جهان را ببايد يكى كدخداى

كه بخشايش آرد بدرويش بر * ببيگانه و مردم خويش بر

ببخشد بپرهيزد از مهر گنج * نبندد دل اندر سراى سپنج

سپاسم ز يزدان كه فرزند هست * خردمند و دانا و ايزد پرست

و ز ايشان بهرمزد يازان ترم * براى و بهوشش فرازان ترم

ز بخشايش و بخشش و راستى * نبينم همى در دلش كاستى

كنون موبدان و ردان را بخواه * كسى كو كند سوى دانش نگاه

بخوانيدش و آزمايش كنيد * هنر بر هنر بر فزايش كنيد

[ پرسش موبدان از هرمزد و پاسخ دادن او ]

[ پرسش موبدان از هرمزد و پاسخ دادن او ]

شدند اندران موبدان انجمن * ز هر در پژوهنده و راى زن

جهانجوى هرمزد را خواندند * بر نامدارانش بنشاندند

نخستين سخن گفت بوزرجمهر * كه اى شاه نيك اختر خوب چهر

چه دانى كزو جان پاك و خرد * شود روشن و كالبد بر خورد

چنين داد پاسخ كه دانش به است * كه داننده بر مهتران بر مه است

بدانش بود مرد را ايمنى * ببندد ز بد دست اهريمنى

دگر بردبارى و بخشايشست * كه تن را به دو نام و آرايشست

بپرسيد كز نيكوى سودمند * بگو از چه گردد چو گردد بلند

چنين داد پاسخ كه آنك از نخست * بنيك و بد آزرم هر كس بجست

بكوشيد تا بر دل هر كسى * ازو رنج بردن نباشد بسى

چنين داد پاسخ كه هر كس كه داد * بداد از تن خود همو بود شاد

نگه كرد پرسنده بوزرجمهر * بدان پاك دل مهتر خوب چهر

به دو گفت كز گفتنى هرچ هست * بگويم تو بشمر يكايك بدست

سراسر همه پرسشم يادگير * بپاسخ همه داد بنياد گير

سخن را مگردان پس و پيش هيچ * جوانمردى و داد دادن بسيچ

اگر ياد گيرى چنين بىگمان * گشادست بر تو در آسمان