شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٥٢

[ گفتار نوشين روان اندر جانشين كردن پسر خود - هرمزد - را ]

چنين گفت موبد اگر زر دهيد * ز ديبا چه مايه بران سر نهيد

بهنگام برگشتن شهريار * ز ديباى زربفت بايد هزار

كه خلعت بود شاه را هر زمان * چه با كهتران و چه با مهتران

برين بر نهادند و گشتند باز * همه پاك بردند پيشش نماز

ببد شاه چندى بران رزمگاه * چو آسوده شد شهريار و سپاه

ز لشكر يكى مرد بگزيد گرد * كه داند شمار نبشت و سترد

سپاهى به دو داد تا باژ روم * ستاند سپارد بآباد بوم

و ز آنجا بيامد سوى طيسفون * سپاهى پس پشت و پيش اندرون

همه يك سر آباد از سيم و زر * بزرين ستام و بزرين كمر

ز بس پرنيانى درفش سران * تو گفتى هوا شد همه پرنيان

در و دشت گفتى كه زرين شدست * كمرها ز گوهر چو پروين شدست

چو نزديك شهر اندر آمد ز راه * پذيره شدندش فراوان سپاه

همه پيش كسرى پياده شدند * كمر بسته و دل گشاده شدند

هر آن كس كه پيمود با شاه راه * پياده بشد تا در بارگاه

همه مهتران خواندند آفرين * بران شاه بيدار با داد و دين

چو تنگ اندر آمد بجاى نشست * بهر مهترى شاه بنمود دست

سر آمد سخن گفتن موزه دوز * ز ماه محرم گذشته سه روز

[ گفتار نوشين روان اندر جانشين كردن پسر خود - هرمزد - را ]

[ گفتار نوشين روان اندر جانشين كردن پسر خود - هرمزد - را ]

جهانجوى دهقان آموزگار * چه گفت اندرين گردش روزگار

كه روزى فرازست و روزى نشيب * گهى با خراميم و گه با نهيب

سرانجام بستر بود تيره خاك * يكى را فراز و يكى را مغاك

نشانى نداريم ازان رفته‌گان * كه بيدار و شادند اگر خفته‌گان

بدان گيتى ار چندشان برگ نيست * همان به كه آويزش مرگ نيست

اگر صد بود سال اگر بيست و پنج * يكى شد چو ياد آيد از روز رنج

چه آن كس كه گويد خرامست و ناز * چه گويد كه دردست و رنج و نياز

كسى را نديدم بمرگ آرزوى * نه بىراه و از مردم نيكخوى

چه دينى چه اهريمن بت‌پرست * ز مرگند بر سر نهاده دو دست

چو سالت شد اى پير بر شست و يك * مى و جام و آرام شد بىنمك

نبندد دل اندر سپنجى سراى * خرد يافته مردم پاك راى

بگاه بسيجيدن مرگ مى * چو پيراهن شعر باشد بدى

فسرده تن اندر ميان گناه * روان سوى فردوس گم كرده راه

ز ياران بسى ماند و چندى گذشت * تو با جام همراه مانده بدشت

زمان خواهم از كردگار زمان * كه چندى بماند دلم شادمان

كه اين داستانها و چندين سخن * گذشته بر و سال و گشته كهن

ز هنگام كى شاه تا يزدگرد * ز لفظ من آمد پراگنده گرد

بپيوندم و باغ بىخو كنم * سخنهاى شاهنشهان نو كنم

همانا كه دل را ندارم برنج * اگر بگذرم زين سراى سپنج