شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٥١

[ آمدن فرستادگان قيصر نزد نوشين روان با پوزش و بشار ]

طلايه پراگنده بر گرد دشت * همه شب همى گرد لشكر بگشت

ز ماهى چو بنمود خورشيد تاج * بر افگند خلعت زمين را ز عاج

طلايه چو گشت از لب كنده باز * بيامد بر شاه گردن فراز

كه پيغمبر قيصر آمد بشاه * پر از درد و پوزش كنان از گناه

فرستاده آمد همانگه دوان * نيايش كنان پيش نوشين روان

چو رومى سر و تاج كسرى بديد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد

بدل گفت كينت سزاوار گاه * بشاهى و مردى و چندين سپاه

و زان فيلسوفان رومى چهل * زبان بر گشادند پر باد دل

ز دينار با هر كسى سى هزار * نثار آوريده بر شهريار

چو ديدند رنگ رخ شهريار * برفتند لرزان و پيچان چو مار

شهنشاه چون ديد بنواختشان * بآيين يكى جايگه ساختشان

چنين گفت گويندهء پيش رو * كه اى شاه قيصر جوانست و نو

پدر مرده و ناسپرده جهان * نداند همى آشكار و نهان

همه سربسر باژدار توايم * پرستار و در زينهار توايم

ترا روم ايران و ايران چو روم * جدايى چرا بايد اين مرز و بوم

خرد در زمانه شهنشاه راست * وزو داشت قيصر همى پشت راست

چه خاقان چينى چه در هند شاه * يكايك پرستند اين تاج و گاه

اگر كودكى نارسيده بجاى * سخن گفت بىدانش و رهنماى

ندارد شهنشاه ازو كين و درد * كه شادست ازو گنبد لاژورد

همان باژ روم آنچ بود از نخست * سپاريم و عهدى بتازه درست

بخنديد نوشين روان زان سخن * كه مرد فرستاده افگند بن

به دو گفت اگر نامور كودكست * خرد با سخن نزد او اندكست

چه قيصر چه آن بىخرد رهنمون * ز دانش روان را گرفته زبون

همه هوشمندان اسكندرى * گرفتند پيروزى و برترى

كسى كو بگردد ز پيمان ما * بپيچد دل از راى و فرمان ما

از آباد بومش بر آريم خاك * ز گنج و ز لشكر نداريم باك

فرستادگان خاك دادند بوس * چنانچون بود مردم چابلوس

كه اى شاه پيروز بر تر منش * ز كار گذشته مكن سرزنش

همه سر بسر خاك رنج توايم * همه پاسبانان گنج توايم

چو خشنود گردد ز ما شهريار * نباشيم ناكام و بد روزگار

ز رنجى كه ايدر شهنشاه برد * همه روميان آن ندارند خرد

ز دينار پر كرده چرم گاو * بگنج آوريم از در باژ و ساو

بكمىّ و بيشيش فرمان رواست * پذيرد ز ما گر چه آن ناسزاست

چنين داد پاسخ كه از كار گنج * سزاوار دستور باشد برنج

همه روميان پيش موبد شدند * خروشان و با اختر بد شدند

فراوان ز هر در سخن راندند * همه راز قيصر برو راندند

ز دينار گفتند و ز گاو پوست * ز كارى كه آرام روم اندروست