شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٤٩

[ سپاه كشيدن كسرى به روم و وام گرفتن از بازارگانان ]

ز ناليدن بوق و رنگ درفش * ز جوش سواران زرينه كفش

ستاره تو گفتى به آب اندرست * سپهر روان هم بخواب اندرست

[ سپاه كشيدن كسرى به روم و وام گرفتن از بازارگانان ]

[ سپاه كشيدن كسرى به روم و وام گرفتن از بازارگانان ]

چو آگاهى آمد بقيصر ز شاه * كه پر خشم ز ايوان بشد با سپاه

بيامد ز عمّوريه تا حلب * جهان كرد پر جنگ و جوش و جلب

سواران رومى چو سيصد هزار * حلب را گرفتند يك سر حصار

سپاه اندر آمد ز هر سو بجنگ * نبد جنگشان را فراوان درنگ

بياراست بر هر درى منجنيق * ز گردان روم آنك بد جاثليق

حصار سقيلان بپرداختند * كزان سو همى تاختن ساختند

حلب شد بكردار درياى خون * بزنهار شد لشكر باطرون

به دو هفته از روميان سى هزار * گرفتند و آمد بر شهريار

بىاندازه كشتند ز ايشان بتير * برزم اندرون چند شد دستگير

بپيش سپه كنده اى ساختند * بشبگير آب اندر انداختند

بكنده ببستند بر شاه راه * فرو ماند از جنگ شاه و سپاه

بر آمد برين روزگارى دراز * بسيم و زر آمد سپه را نياز

سپهدار روزيدهان را بخواند * و زان جنگ چندى سخنها براند

كه اين كار با رنج بسيار گشت * به آب و بكنده نشايد گذشت

سپه را درم بايد و دستگاه * همان اسب و خفتان و رومى كلاه

سوى گنج رفتند روزيدهان * دبيران و گنجور شاه جهان

از اندازهء لشكر شهريار * كم آمد درم تنگ سيصد هزار

بيامد بر شاه موبد چو گرد * بگنج آنچ بود از درم ياد كرد

دژم كرد شاه اندران كار چهر * بفرمود تا رفت بوزرجمهر

به دو گفت گر گنج شاهى تهى * چه بايد مرا تخت شاهنشهى

برو هم كنون ساروان را بخواه * هيونان بختى بر افگن به راه

صد از گنج مازندران بار كن * وزو بيشتر بار دينار كن

بشاه جهان گفت بوزرجمهر * كه اى شاه با دانش و داد و مهر

سوى گنج ايران درازست راه * تهى دست و بيكار باشد سپاه

بدين شهرها گرد ما هر كسست * كسى كو درم بيش دارد بدست

ز بازارگان و ز دهقان درم * اگر وام خواهى نگردد دژم

بدين كار شد شاه همداستان * كه داناى ايران بزد داستان

فرستاده اى جست بوزرجمهر * خردمند و شادان دل و خوب چهر

به دو گفت ز ايدر سه اسبه برو * گزين كن يكى نامبردار گو

ز بازارگان و ز دهقان شهر * كسى را كجا باشد از نام بهر

ز بهر سپه اين درم فام خواه * به زودى بفرمايد از گنج شاه

بيامد فرستادهء خوش منش * جوان و خردمند و نيكو كنش

پيمبر بانديشه باريك بود * بيامد بشهرى كه نزديك بود

درم خواست فام از پى شهريار * برو انجمن شد بسى مايه دار

يكى كفشگر بود و موزه فروش * بگفتار او تيز بگشاد گوش