شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٣٩

[ گفتار اندر فرمان نوشين روان ]

اگر باز گيريم ز ارزانيان * همه سود فرجام گردد زيان

دگر گفت كاى شهريار بلند * كه هرگز مبادا بجانت گزند

جهودان و ترسا ترا دشمنند * دو رويند و با كيش آهرمنند

چنين داد پاسخ كه شاه سترگ * ابى زينهارى نباشد بزرگ

دگر گفت كاى نامور شهريار * ز گنج تو افزون ز سيصد هزار

درم داده‌اى مرد درويش را * بسى پروريده تن خويش را

چنين گفت كاين هم بفرمان ماست * بارزانيان چيز بخشى رواست

دگر گفت كاى شاه ناديده رنج * ز بخشش فراوان تهى ماند گنج

چنين داد پاسخ كه دست فراخ * همى مرد را نو كند يال و شاخ

جهاندار چون گشت يزدان پرست * نيازد ببد در جهان نيز دست

جهان تنگ ديديم بر تنگ خوى * مرا آز و زفتى نبد آرزوى

چنين گفت موبد كه اى شهريار * فراخان سالار سيصد هزار

درم بستد از بلخ بامى برنج * سپرده نهادند يك سر بگنج

چنين داد پاسخ كه ما را درم * نبايد كه باشد كسى زو دژم

[ كه رنج آيد از بيشى گنج ما * نه چونين بود داد از پادشا ]

از آن كس كه بستد به دو هم دهيد * ز گنج آنچ خواهد بران سر نهيد

كه درد دل مردم زير دست * نخواهد جهاندار يزدان پرست

پى كاخ آباد را بر كنيد * به گل بام او را توانگر كنيد

شود كاخ ويران تر از هرچ بود * بماند پس از مرگ نفرين و دود

ز ديوان ما نام او بستريد * بدربر چنو را بكس مشمريد

دگر گفت كاى شاه فرخ نژاد * بسى گيرى از جم ّ و كاؤس ياد

بدان گفت تا از پس مرگ من * نگردد نهان افسر و ترگ من

دگر گفت كز بهمن سر فراز * چرا شاه ايران بپوشيد راز

چنين داد پاسخ كه او را خرد * بپيچد همى و ز هوا بر خورد

يكى گفت كاى شاه كهتر نواز * چرا گشتى اكنون چنين ديرياز

چنين داد پاسخ كه با بخردان * همانم همان نيز با موبدان

چو آواز اهرمن آيد به گوش * نماند بدل راى و با مغز هوش

بپرسيد موبد ز شاه زمين * سخن راند از پادشاهى و دين

كه بىدين جهان به كه بىپادشا * خردمند باشد برين بر گوا

چنين داد پاسخ كه گفتم همين * شنيد اين سخن مردم پاك دين

جهاندار بىدين جهان را نديد * مگر هر كسى دين ديگر گزيد

يكى بت‌پرست و يكى پاك دين * يكى گفت نفرين به از آفرين

ز گفتار ويران نگردد جهان * بگو آنچ رايت بود در نهان

هر آنگه كه شد تخت بىپادشا * خردمندى و دين نيارد بها

يكى گفت كاى شاه خرم نهان * سخن راندى چند پيش مهان

يكى آنكه گفتى زمانه منم * به دو نيك او را بهانه منم

كسى كو كند آفرين بر جهان * بما باز گردد درودش نهان