شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٣٨

[ گفتار اندر فرمان نوشين روان ]

چنين داد پاسخ كه آن دشمنى * بطبعست و پر خاش آهرمنى

دگر باره پرسيد موبد كه شاه * ز شاهان دگرگونه خواهد سپاه

كدامست و چون بايدت مرد جنگ * ز مردان شير افگن تيز چنگ

چنين داد پاسخ كه جنگى سوار * نبايد كه سير آيد از كارزار

همان بزمش آيد همان رزمگاه * برخشنده روز و شبان سياه

نگردد بهنگام نيروش كم * ز بسيار و اندك نباشد دژم

دگر گفت كاى شاه نوشين روان * هميشه بزى شاد و روشن روان

بدر بر يكى مرد بد از نسا * پرستنده و كاردار بسا

درم ماند بر وى چو سيصد هزار * بديوان چو كردند با او شمار

بنالد همى كين درم خورده شد * برو مهتر و كهتر آزرده شد

چو آگاه شد زآن سخن شهريار * كه موبد درم خواست از كاردار

چنين گفت كز خورده منماى رنج * ببخشيد چيزى مر او را ز گنج

دگر گفت جنگى سوارى بخست * بدان خستگى دير ماند و برست

بپيش صف روميان حمله برد * بمرد او وزو كودكان ماند خرد

چه فرمان دهد شهريار جهان * ز كار چنان خرد كودك نوان

بفرمود كان كودكان را چهار * ز گنج درم داد بايد هزار

هر آن كس كه شد كشته در كارزار * كزو خرد كودك بود يادگار

چو نامش ز دفتر بخواند دبير * برد پيش كودك درم ناگزير

چنين هم بسال اندرون چار بار * مبادا كه باشد ازين كار خوار

دگر گفت انوشه بدى سال و ماه * بمرو اندرون پهلوان سپاه

فراوان درم گرد كرد و بخورد * پراگنده گشتند زآن مرز مرد

چنين داد پاسخ كه آن خواسته * كه از شهر مردم كند كاسته

چرا بايد از خون درويش گنج * كه او شاد باشد تن و جان برنج

ازان كس كه بستد به دو بازده * ازان پس بمرو اندر آواز ده

بفرماى دارى زدن بر درش * ببيدارى كشور و لشكرش

ستمكاره را زنده بر دار كن * دو پايش ز بر سر نگونسار كن

بدان تا كس از پهلوانان ما * نپيچد دل و جان ز پيمان ما

دگر گفت كاى شاه يزدان پرست * بدربر بسى مردم زير دست

همى داد او را ستايش كنند * جهان آفرين را نيايش كنند

چنين داد پاسخ كه يزدان سپاس * كه از ما كسى نيست اندر هراس

فزون كرد بايد بديشان نگاه * اگر باگناهند و گر بىگناه

دگر گفت كاى شاه با فرّ و هوش * جهان شد پر آواز خنيا و نوش

توانگر وگر مردم زيردست * شب آيد شود پر ز آواى مست

چنين داد پاسخ كه اندر جهان * بما شاد بادا كهان و مهان

دگر گفت كاى شاه برتر منش * همى زشت‌گويت كند سرزنش

كه چندين گزافه ببخشيد گنج * ز گرد آوريدن نديدست رنج

چنين داد پاسخ كه آن خواسته * كز و گنج ما باشد آراسته