شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٣٥

[ گفتار اندر فرمان نوشين روان ]

و گر باز مانند ازين مايه چيز * نخواهند ازين مرزها باژ نيز

چو دانا ز گوينده پاسخ شنيد * زبان برگشاد آفرين گستريد

كه همواره شاه جهان شاد باد * سخن دان و با بخت و با داد باد

سپاس از خداوند خورشيد و ماه * روان را بدانش نماينده راه

نداند جز او آشكارا و راز * بدانش مرا آز و او بىنياز

سه درّست رخشان بدرج اندرون * غلافش بود ز آنچ گفتم برون

يكى سفته و ديگرى نيم سفت * دگر آنك آهن نديدست جفت

چو بشنيد داناى رومى كليد * بياورد و نوشين روان بنگريد

نهفته يكى حقه بد در ميان * بحقه درون پردهء پرنيان

سه گوهر بدان حقه اندر نهفت * چنان هم كه داناى ايران بگفت

نخستين ز گوهر يكى سفته بود * دوم نيم سفت و سيم نابسود

همه موبدان آفرين خواندند * بدان دانشى گوهر افشاندند

شهنشاه رخساره بىتاب كرد * دهانش پر از در خوشاب كرد

ز كار گذشته دلش تنگ شد * بپيچيد و رويش پر آژنگ شد

كه با او چرا كرد چندان جفا * از ان پس كزو ديد مهر و وفا

چو دانا رخ شاه پژمرده يافت * روانش به درد اندر آزرده يافت

بر آورد گوينده راز از نهفت * گذشته همه پيش كسرى بگفت

از ان بند بازوى و مرغ سياه * از انديشهء گوهر و خواب شاه

به دو گفت كين بودنى كار بود * ندارد پشيمانى و درد سود

چو آرد بد و نيك راى سپهر * چه شاه و چه موبد چه بوزرجمهر

ز تخمى كه يزدان باختر بكشت * ببايدش بر تارك ما نبشت

دل شاه نوشين روان شاد باد * هميشه ز درد و غم آزاد باد

اگر چند باشد سرافراز شاه * بدستور گردد دلاراى گاه

شكارست كار شهنشاه و رزم * مى و شادى و بخشش و داد و بزم

بداند كه شاهان چه كردند پيش * بورزد بدان همنشان راى خويش

ز آگندن گنج و رنج سپاه * ز آزرم گفتار و ز داد خواه

دل و جان دستور باشد برنج * ز انديشهء كدخدايى و گنج

[ گفتار اندر فرمان نوشين روان ]

[ گفتار اندر فرمان نوشين روان ]

چنين بود تا گاه نوشين روان * همو بود شاه و همو پهلوان

همو بود جنگى و موبد همو * سپهبد همو بود و بخرد همو

بهر جاى كار آگهان داشتى * جهان را بدستور نگذاشتى

ز بسيار و اندك ز كار جهان * بد و نيك زو كس نكردى نهان

ز كار آگهان موبدى نيكخواه * چنان بد كه برخاست بر پيش گاه

كه گاهى گنه بگذرانى همى * ببد نام آن كس نخوانى همى

هم اين را دگر باره آويزشست * گنهكار اگر چند با پوزشست

بپاسخ چنين بود توقيع شاه * كه آن كس كه خستو شود بر گناه

چو بيمار زارست و ما چون پزشك * ز دارو گريزان و ريزان سرشك