شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٣

[ كشته شدن نوذر به دست افراسياب ]

سوى شاه تركان نهادند سر * گشاده سليح و گسسته كمر

شماساس چون در بيابان رسيد * ز ره قارن كاوه آمد پديد

كه از لشكر ويسه برگشته بود * بخوارى گراميش را كشته بود

بهم باز خوردند هر دو سپاه * شماساس با قارن كينه‌خواه

بدانست قارن كه ايشان كيند * ز زاولستان ساخته بر چيند

بزد ناى رويين و بگرفت راه * بپيش سپاه اندر آمد سپاه

از ان لشكر خسته و بسته مرد * بخورشيد تابان بر آورد گرد

گريزان شماساس با چند مرد * برفتند از ان تيره گرد نبرد

[ كشته شدن نوذر به دست افراسياب ]

[ كشته شدن نوذر به دست افراسياب ]

سوى شاه تركان رسيد آگهى * كزان نامداران جهان شد تهى

دلش گشت پر آتش از درد و غم * دو رخ را به خون جگر داد نم

بر آشفت و گفتا كه نوذر كجاست * كزو ويسه خواهد همى كينه خواست

چه چاره است جز خون او ريختن * يكى كينهء نو بر انگيختن

[ بدژخيم فرمود كو را كشان * ببر تا بياموزد او سر فشان ]

سپهدار نوذر چو آگاه شد * بدانست كش روز كوتاه شد

سپاهى پر از غلغل و گفت و گوى * سوى شاه نوذر نهادند روى

ببستند بازوش با بند تنگ * كشيدندش از جاى پيش نهنگ

[ بدشت آوريدندش از خيمه خوار * برهنه سر و پاى و برگشته كار ]

چو از دور ديدش زبان برگشاد * ز كين نياگان همى كرد ياد

ز تور و ز سلم اندر آمد نخست * دل و ديده از شرم شاهان بشست

به دو گفت هر بد كه آيد سزاست * بگفت و بر آشفت و شمشير خواست

بزد گردن خسرو تاج دار * تنش را به خاك اندر افگند خوار

شد آن يادگار منوچهر شاه * تهى ماند ايران ز تخت و كلاه

ايا دانشى مرد بسيار هوش * همه چادر آزمندى مپوش

كه تخت و كله چون تو بسيار ديد * چنين داستان چند خواهى شنيد

رسيدى بجايى كه بشتافتى * سر آمد كزو آرزو يافتى

چه جويى ازين تيره خاك نژند * كه هم بازگرداندت مستمند

كه گر چرخ گردان كشد زين تو * سرانجام خاكست بالين تو

پس آن بستگان را كشيدند خوار * بجان خواستند آنگهى زينهار

چو اغريرث پر هنر آن بديد * دل او ببر در چو آتش دميد

[ همى گفت چندين سر بىگناه * ز تن دور ماند بفرمان شاه ]

[ بيامد خروشان بخواهشگرى * بياراست با نامور داورى ]

كه چندين سرافراز گرد و سوار * نه با ترگ و جوشن نه در كارزار

[ گرفتار كشتن نه و الا بود * نشيبست جايى كه بالا بود ]

سزد گر نيايد بجانشان گزند * سپارى هميدون به من شان ببند

بريشان يكى غار زندان كنم * نگهدارشان هوشمندان كنم

بسارى بزارى بر آرند هوش * تو از خون بكش دست و چندين مكوش