شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٢٩

[ گفتار اندر آوردن برزوى ، كليله و دمنه را از هندوستان ]

دژم گشت زان آرزو جان شاه * بپيچيد بر خويشتن چند گاه

ببرزوى گفت اين كس از ما نجست * نه اكنون نه از روزگار نخست

و ليكن جهاندار نوشين روان * اگر تن بخواهد ز ما يا روان

نداريم از و باز چيزى كه هست * اگر سرفرازست اگر زير دست

و ليكن بخوانى مگر پيش ما * بدان تا روان بدانديش ما

نگويد بدل كان نبشتست كس * بخوان و بدان و ببين پيش و پس

به دو گفت برزوى كاى شهريار * ندارم فزون ز آنچ گويى مدار

كليله بياورد گنجور شاه * همى بود او را نماينده راه

هران در كه از نامه بر خواندى * همه روز بر دل همى راندى

ز نامه فزون زآنك بوديش ياد * ز بر خواندى نيز تا بامداد

همى بود شادان دل و تن درست * بدانش همى جان روشن بشست

چو زو نامه رفتى بشاه جهان * درى از كليله نبشتى نهان

بدين چاره تا نامهء هندوان * فرستاد نزديك نوشين روان

بدين گونه تا پاسخ نامه ديد * كه درياى دانش بر ما رسيد

ز ايوان بيامد بنزديك راى * بدستورى بازگشتن بجاى

چو بگشاد دل راى بنواختش * يكى خلعت هندويى ساختش

دو ياره بهاگير و دو گوشوار * يكى طوق پر گوهر شاهوار

هم از شارهء هندى و تيغ هند * همه روى آهن سراسر پرند

بيامد ز قنوج برزوى شاد * بسى دانش نو گرفته به ياد

ز ره چون رسيد اندر آن بارگاه * نيايش كنان رفت نزديك شاه

بگفت آنچ از راى ديد و شنيد * بجاى گيا دانش آمد پديد

به دو گفت شاه اى پسنديده مرد * كليله روان مرا زنده كرد

تو اكنون ز گنجور بستان كليد * ز چيزى كه بايد ببايد گزيد

بيامد خرد يافته سوى گنج * بگنجور بسيار ننمود رنج

درم بود و گوهر چپ و دست راست * جز از جامهء شاه چيزى نخواست

گرانمايه دستى بپوشيد و رفت * بر گاه كسرى خراميد تفت

چو آمد بنزديك تختش فراز * برو آفرين كرد و بردش نماز

به دو گفت پس نامور شهريار * كه بىبدره و گوهر شاهوار

چرا رفتى اى رنج ديده ز گنج * كسى را سزد گنج كو ديد رنج

چنين پاسخ آورد برزو بشاه * كه اى تاج تو برتر از چرخ ماه

هر آنكس كه او پوشش شاه يافت * ببخت و بتخت مهى راه يافت

دگر آنك با جامهء شهريار * ببيند مرا مرد ناسازگار

دل بدسگالان شود تار و تنگ * بماند رخ دوست با آب و رنگ

يكى آرزو خواهم از شهريار * كه ماند ز من در جهان يادگار

چو بنويسد اين نامه بوزرجمهر * گشايد برين رنج برزوى چهر

نخستين در از من كند يادگار * بفرمان پيروز گر شهريار

بدان تا پس از مرگ من در جهان * ز داننده رنجم نگردد نهان