شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٢٤

[ آگاه يافتن مادر طلحند از مرگ پسر و سوگ كردن از بهر او ]

خروشان همه گوشت بازو بكند * نشست از برش سوگوار و نژند

همى گفت زار اى نبرده جوان * برفتى پر از درد و خسته روان

ترا گردش اختر بد بكشت * و گر نه نزد بر تو بادى درشت

بپيچيد ز آموزگاران سرت * تو رفتى و مسكين دل مادرت

به خوبى بسى راندم با تو پند * نيامد ترا پند من سودمند

چو فرزانهء گو بد آنجا رسيد * جهانجوى طلخند را مرده ديد

برادرش گريان و پر درد گشت * خروش سواران بران پهن دشت

خروشان بغلتيد در پيش گو * همى گفت زار اى جهاندار نو

ازان پس بياراست فرزانه پند * بگو گفت كاى شهريار بلند

ازين زارى و سوگوارى چه سود * چنين رفت و اين بودنى كار بود

سپاس از جهان آفرينت يكيست * كه طلخند بر دست تو كشته نيست

همه بودنى گفته بودم بشاه * ز كيوان و بهرام و خورشيد و ماه

كه چندان بپيچد برزم اين جوان * كه بر خويشتن بر سر آرد زمان

كنون كار طلخند چون باد گشت * بنادانى و تيزى اندر گذشت

سپاهست چندان پر از درد و خشم * سراسر همه بر تو دارند چشم

بيارام و ما را تو آرام ده * خرد را بآرام دل كام ده

كه چون پادشا را ببيند سپاه * پر از درد و گريان پياده به راه

بكاهدش نزد سپاه آبروى * فرومايه گستاخ گردد به روى

بكردار جام گلابست شاه * كه از گرد يكباره گردد تباه

ز دانا خردمند بشنيد پند * خروشى ز لشكر بر آمد بلند

كه اى نامداران و گردان شاه * مباشيد يك تن بدين رزمگاه

كه آن لشكر اكنون جدا نيست زين * همه آفرين باد بر آن و اين

همه پاك در زينهار منيد * وزين بر منش يادگار منيد

ازان پس چو دانندگانرا بخواند * بمژگان بسى خون دل بر فشاند

ز پند آنچ طلخند را داده بود * بديشان بگفت آنچ ازو هم شنود

يكى تخت تابوت كردش ز عاج * ز زرّ و ز پيروزه و خوب ساج

بپوشيد رويش بچينى پرند * شد آن نامور نامبردار هند

بدبق و بقير و بكافور و مشك * سر تنگ تابوت كردند خشك

و زان جايگه تيز لشكر براند * به راه و به منزل فراوان نماند

[ آگاه يافتن مادر طلحند از مرگ پسر و سوگ كردن از بهر او ]

[ آگاه يافتن مادر طلحند از مرگ پسر و سوگ كردن از بهر او ]

چو شاهان گزيدند جاى نبرد * بشد مادر از خواب و آرام و خورد

هميشه بره ديدبان داشتى * بتلخى همى روز بگذاشتى

چو از راه برخاست گرد سپاه * نگه كرد بينا دل از ديده گاه

همى ديده‌بان بنگريد از دو ميل * كه بيند مگر تاج طلخند و پيل

ز بالا درفش گو آمد پديد * همه روى كشور سپه گستريد

نيامد پديد از ميان سپاه * سوارى بر افگند از ديده گاه

كه لشكر گذر كرد زين روى كوه * گو و هرك بودند با او گروه

نه طلخند پيدا نه پيل و درفش * نه آن نامداران زرينه كفش