شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٢٣

[ بار ديگر رزم كردن گو و طلحند و مردن طلحند بر پشت پيل ]

بپاسخ همه مهتران پيش اوى * يكايك نهادند بر خاك روى

كه ما نام جوييم و تو شهريار * ببينى كنون گردش روزگار

[ بار ديگر رزم كردن گو و طلحند و مردن طلحند بر پشت پيل ]

[ بار ديگر رزم كردن گو و طلحند و مردن طلحند بر پشت پيل ]

ز درگاه طلخند بر شد خروش * ز لشكر همه كشور آمد به جوش

سپه را همه سوى دريا كشيد * و زان پس سپاه گو آمد پديد

برابر فرود آمدند آن دو شاه * كه بودند با يكدگر كينه خواه

بگرد اندرون كنده‌اى ساختند * چو شد ژرف آب اندر انداختند

دو لشكر برابر كشيدند صف * سواران همه بر لب آورده كف

بياراست با ميسره ميمنه * كشيدند نزديك دريا بنه

دو شاه گرانمايه پر درد و كين * نهادند بر پشت پيلان دو زين

بقلب اندرون ساخته جاى خويش * شده هر يكى لشكر آراى خويش

زمين قار شد آسمان شد بنفش * ز بس نيزه و پر نيانى درفش

هوا شد ز گرد سپاه آبنوس * ز ناليدن بوق و آواى كوس

تو گفتى كه دريا بجوشد همى * نهنگ اندرو خون خروشد همى

ز زخم تبرزين و گوپال و تيغ * ز دريا بر آمد يكى تيره ميغ

چو بر چرخ خورشيد دامن كشيد * چنان شد كه كس نيز كس را نديد

تو گفتى هوا تيغ بارد همى * به خاك اندرون لاله كارد همى

ز افگنده گيتى بران گونه گشت * كه كركس نيارست بر سر گذشت

گروهى بكنده درون پر ز خون * دگر سر بريده فگنده نگون

ز دريا همى خاست از باد موج * سپاه اندر آمد همى فوج فوج

همه دشت مغز و جگر بود و دل * همه نعل اسبان ز خون پر ز گل

نگه كرد طلخند از پشت پيل * زمين ديد برسان درياى نيل

همه باد بر سوى طلخند گشت * به راه و به آب آرزومند گشت

ز باد و ز خورشيد و شمشير تيز * نه آرام ديد و نه راه گريز

بران زين زرّين بخفت و بمرد * همه كشور هند گو را سپرد

ببيشى نهادست مردم دو چشم * ز كمّى بود دل پر از درد و خشم

نه آن ماند اى مرد دانا نه اين * ز گيتى همه شادمانى گزين

اگر چند بفزايد از رنج گنج * همان گنج گيتى نيرزد برنج

ز قلب سپه چون نگه كرد گو * نديد آن درفش سپهدار نو

سوارى فرستاد تا پشت پيل * بگردد بجويد همه ميل ميل

ببيند كه آن لعل رخشان درفش * كزو بود روى سواران بنفش

كجا شد كه بنشست جوش نبرد * مگر چشم من تيره‌گون شد ز گرد

سوار آمد و سربسر بنگريد * درفش سر نامداران نديد

همه قلبگه ديد پر گفت و گوى * سواران كشور همه شاهجوى

فرستاده برگشت و آمد چو باد * سخنها همه پيش او كرد ياد

سپهبد فرود آمد از پشت پيل * پياده همى رفت گريان دو ميل

بيامد چو طلخند را مرده ديد * دل لشكر از درد پژمرده ديد

سراپاى او سربسر بنگريد * بجايى برو پوست خسته نديد