شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٢٢

[ جنگ گو و طلحند ]

بپاسخ تو با او درشتى مگوى * بپيوند و آزرم او را بجوى

اگر جنگ سازد بسازيم جنگ * كه او با شتابست و ما با درنگ

سپهبد فرستاده را پيش خواند * به خوبى فراوان سخنها براند

به دو گفت رو با برادر بگوى * كه چندين درشتى و تندى مجوى

درشتى نه زيباست با شهريار * پدر نامور بود و تو نامدار

مرا اين درستست كز پند من * تو دورى نجويى ز پيوند من

و ليكن مرا ز آنك هست آرزوى * كه تو نامور باشى و نامجوى

بگويم همه آنچ اندر دلست * سخنها كه جانم برو مايلست

ترا سر بپيچيد ز دستور بد * ز آسانى و راى و راه خرد

مگوى اى برادر سخن جز بداد * كه گيتى سراسر فسونست و باد

سوى راستى ياز تا هرچ هست * ز گنج و ز مردان خسرو پرست

فرستم همه سر بسر پيش تو * ببيند روان بدانديش تو

كه اندر دل من جز از داد نيست * مباد آنك از جان تو شاد نيست

برينست رايم كه دادم پيام * اگر بشنود مهتر خويش كام

ور ايدونك رايت جز از جنگ نيست * به خوبى و پيوندت آهنگ نيست

بسازم كنون جنگ را لشكرى * كه بايد سپاه مرا كشورى

ازين مرز آباد ما بگذريم * سپه را همه پيش دريا بريم

يكى كنده سازيم گرد سپاه * برين جنگ جويان ببنديم راه

ز دريا بكنده در آب افگنيم * سراسر سر اندر شتاب افگنيم

بدان تا هر آن كس كه بيند شكست * ز كنده نباشد و را راه جست

ز ما هرك پيروز گردد بجنگ * بريزيم خون اندرين جاى تنگ

سپه را همه دستگير آوريم * مبادا كه شمشير و تير آوريم

فرستاده برگشت و آمد چو باد * بروبر سخنهاى گو كرد ياد

چو طلخند بشنيد گفتار گو * ز لشكر هر آن كس كه بد پيش رو

بفرمود تا پيش او خواندند * سزاوار هر جاى بنشاندند

همه پاسخ گو بديشان بگفت * همه رازها برگشاد از نهفت

بلشكر چنين گفت كين جنگ نو * به دريا كه انديشه كر دست گو

چه بينيد و اين را چه راى آوريم * كه انديشهء او بجاى آوريم

اگر بود خواهيد با من يكى * نپيچيد سر را ز داد اندكى

اگر جنگ جويم چه دريا چه كوه * چو در جنگ لشكر بود همگروه

اگر يار باشيد با من بجنگ * از آواز رو به نترسد پلنگ

هر آن كس كه جويند نام بزرگ * ز گيتى بيابند كام بزرگ

جهانجوى اگر كشته گردد بنام * به از زنده دشمن به دو شادكام

هر آن كس كه در جنگ تندى كند * همى از پى سودمندى كند

بيابيد چندان ز من خواسته * پرستنده و اسب آراسته

ز كشمير تا پيش درياى چين * بهر شهر بر ما كنند آفرين

ببخشم همه شهرها بر سپاه * چو فرمان مرا گردد و تاج و گاه