شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٢٠

[ جنگ گو و طلحند ]

ازان كآسمان را دگر بود راز * بگفت برادر نيامد فراز

چنين داد پاسخ كه گو را بگوى * كه هرگز مبادى جز از چاره جوى

بريده زوانت بشمشير بد * تنت سوخته ز آتش هيربد

شنيدم همه خام گفتار تو * نبينم جز از چاره بازار تو

چگونه دهى گنج و شاهى به من * تو خود كيستى زين بزرگ انجمن

توانايى و گنج و شاهى مراست * ز خورشيد تا آب و ماهى مراست

همانا زمانت فراز آمدست * كت انديشه‌هاى دراز آمدست

سپاه ايستاده چنين بر دو ميل * ز آورد مردان و پيكار پيل

بياراى لشكر فراز آر جنگ * برزم آمدى چيست راى درنگ

چنان بينى اكنون ز من دستبرد * كه روزت ستاره ببايد شمرد

ندانى جز افسون و بند و فريب * چو ديدى كه آمد بپيشت نشيب

از انديشه‌اى دور و ز تاج و تخت * نخواند ترا دانشى نيكبخت

فرستاده آمد سرى پر ز باد * همه پاسخ پادشا كرد ياد

چنين تا شب تيره بنمود روى * فرستاده آمد همى زين بدوى

فرود آمدند اندران رزمگاه * يكى كنده كندند پيش سپاه

طلايه همى گشت بر گرد دشت * بدين گونه تا رامش اندر گذشت

[ جنگ گو و طلحند ]

[ جنگ گو و طلحند ]

چو برزد سر از برج شير آفتاب * زمين شد بكردار درياى آب

يكى چادر آورد خورشيد زرد * بگسترد بر كشور لاژورد

بر آمد خروشيدن كرّ ناى * هم آواز كوس از دو پرده سراى

درفش دو شاه نو آمد به ديد * سپه ميمنه ميسره بر كشيد

دو شاه سرافراز در قلبگاه * دو دستور فرزانه در پيش شاه

بفرزانهء خويش فرمود گو * كه گويد بآواز با پيش رو

كه بر پاى داريد يك سر درفش * كشيده همه تيغهاى بنفش

يكى از يلان پيش منهيد پاى * نبايد كه جنبد پياده ز جاى

كه هر كس كه تندى كند روز جنگ * نباشد خردمند يا مرد سنگ

ببينم كه طلخند با اين سپاه * چگونه خرامد بآوردگاه

نباشد جز از راى يزدان پاك * ز رخشنده خورشيد تا تيره خاك

ز پند آزموديم و ز مهر چند * نبود ايچ ازين پندها سودمند

گر ايدونك پيروز گردد سپاه * مرا بر دهد گردش هور و ماه

مريزيد خون از پى خواسته * كه يابيد خود گنج آراسته

وگر نامدارى بود زين سپاه * كه اسب افگند تيز بر قلبگاه

چو طلخند را يابد اندر نبرد * نبايد كه بر وى فشانند گرد

نيايش كنان پيش پيل ژيان * ببايد شدن تنگ بسته ميان

خروشى بر آمد كه فرمان كنيم * ز راى تو آرايش جان كنيم

و زان روى طلخند پيش سپاه * چنين گفت با پاسبانان گاه

گر ايدونك باشيم پيروزگر * دهد گردش اختر نيك بر

همه تيغها كينه را بر كشيم * بيزدان پناهيم و دم در كشيم