شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١١٨

[ پند دادن گو ، طلحند را ]

درفشى درفشان بسر بر بپاى * يكى پيكرش ببر و ديگر هماى

پياده بپيش اندرون نيزه دار * سپردار و شايستهء كارزار

نگه كرد گو اندران دشت جنگ * هوا ديد چون پشت جنگى پلنگ

[ پند دادن گو ، طلحند را ]

[ پند دادن گو ، طلحند را ]

همه كام خاك و همه دشت خون * بگرد اندرون نيزه بد رهنمون

به طلخند هر چند جانش بسوخت * ز خشم او دو چشم خرد را بدوخت

گزين كرد مردى سخنگوى گو * كزان مهتران او بدى پيش رو

كه رو پيش طلخند و او را بگوى * كه بيداد جنگ برادر مجوى

كه هر خون كه باشد برين ريخته * تو باشى بدان گيتى آويخته

يكى گوش بگشاى بر پند گو * بگفتار بدگوى غرّه مشو

نبايد كه از ما بدين كارزار * نكوهش بود در جهان يادگار

كه اين كشور هند ويران شود * كنام پلنگان و شيران شود

بپرهيز ازين جنگ و آويختن * ببيداد بر خيره خون ريختن

دل من بدين آشتى شاد كن * ز فام خرد گردن آزاد كن

ازين مرز تا پيش درياى چين * ترا باد چندانك خواهى زمين

همه مهر با جان برابر كنيم * ترا بر سر خويش افسر كنيم

ببخشيم شاهى بكردار گنج * كه اين تخت و افسر نيرزد برنج

و گر چند بيداد جويى همه * پراگندن گرد كرده رمه

بدين گيتى اندر نكوهش بود * همين را بدان سر پژوهش بود

مكن اى برادر به بيداد راى * كه بيداد را نيست با داد پاى

فرستاده چون پيش طلخند شد * بپيغام شاه از در پند شد

چنين داد پاسخ كه او را بگوى * كه در جنگ چندين بهانه مجوى

برادر نخوانم ترا من نه دوست * نه مغز تو از دودهء ما نه پوست

همه پادشاهى تو ويران كنى * چو آهنگ جنگ دليران كنى

همه بدسگالان بنزد تواند * ببهرام روز اورمزد تواند

گنهكار هم پيش يزدان تويى * كه بدنام و بدگوهر و بد خويى

ز خونى كه ريزند زين پس بكين * تو باشى بنفرين و من بآفرين

و ديگر كه گفتى ببخشيم تاج * هم اين مرزبانى و اين تخت عاج

هر آنگه كه تو شهريارى كنى * مرا مرز بخشى و يارى كنى

نخواهم كه جان باشد اندر تنم * و گر چشم بر تاج شاه افگنم

كنون جنگ را بر كشيدم رده * هوا شد چو ديبا بزر آژده

ز تير و ز ژوپين و نوك سنان * نداند كنون گو ركيب از عنان

بر آورد گه بر سر افشان كنم * همه لشكرش را خروشان كنم

بران سان سپاه اندر آرم بجنگ * كه سير آيد از جنگ جنگى پلنگ

بيارند گو را كنون بسته دست * سپاهش ببينند هر سو شكست

كه از بندگان نيز با شهريار * نپوشد كسى جوشن كارزار

چو پاسخ شنيد آن خردمند مرد * بيامد همه يك بيك ياد كرد

غمى شد دل گو چو پاسخ شنيد * كه طلخند را راى پاسخ نديد