شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١١٦

[ جنگ ساختن گو و طلحند ]

ز فرزانگان چون سخن بشنويم * براى و بگفتارشان بگرويم

ز ايوان مادر بدين گفت و گوى * برفتند و دلشان پر از جست و جوى

برين بر نهادند هر دو جوان * كزان پس ز گردان و ز پهلوان

ز دانا و پاكان سخن بشنويم * بران سان كه باشد بدان بگرويم

كز ايشان همى دانش آموختيم * بفرهنگ دلها بر افروختيم

بيامد دو فرزانه رهنماى * ميانشان همى رفت هر گونه راى

همى خواست فرزانهء گو كه گو * بود شاه در سندلى پيش رو

هم آن كس كه استاد طلخند بود * بفرزانگى هم خردمند بود

همى اين بران بر زد و آن برين * چنين تا دو مهتر گرفتند كين

نهاده بدند اندر ايوان دو تخت * نشسته بتخت آن دو پيروز بخت

دلاور دو فرزانه بر دست راست * همى هر يكى از جهان بهر خواست

گرانمايگان را همه خواندند * بايوان چپ و راست بنشاندند

زبان بر گشادند فرزانگان * كه اى سرفرازان و مردانگان

ازين نامداران فرخ نژاد * كه داريد رسم پدرشان به ياد

كه خواهيد بر خويشتن پادشا * كه دانيد زين دو جوان پارسا

فرو ماندند اندران موبدان * بزرگان و بيدار دل بخردان

نشسته همى دو جوان بر دو تخت * بگفت دو فرزانهء نيكبخت

بدانست شهرى و هم لشكرى * كزان كار جنگ آيد و داورى

همه پادشاهى شود بر دو نيم * خردمند ماند برنج و ببيم

يكى ز انجمن سر بر آورد راست * بآوا سخن گفت و بر پاى خاست

كه ما از دو دستور دو شهريار * چه ياريم گفتن كه آيد به كار

بسازيم فردا يكى انجمن * بگوييم با يكدگر تن بتن

و زان پس فرستيم يك يك پيام * مگر شهر ياران بيابند كام

برفتند ز ايوان ژكان و دژم * لبان پر ز باد و روان پر ز غم

بگفتند كين كار با رنج گشت * ز دست جهان ديده اندر گذشت

برادر نديديم هرگز دو شاه * دو دستور بدخواه در پيشگاه

ببودند يك شب پر آژنگ چهر * بدانگه كه بر زد سر از كوه مهر

برفتند يك سر بزرگان شهر * هر آن كس كه رويشان بود زان كار بهر

پر آواز شد سندلى چار سوى * سخن رفت هر گونه بىآرزوى

يكى را ز گردان بگو بود راى * يكى سوى طلخند بد رهنماى

زبانها ز گفتارشان شد ستوه * نگشتند همراى و با هم گروه

پراگنده گشت آن بزرگ انجمن * سپاهى و شهرى همه تن بتن

يكى سوى طلخند پيغام كرد * زبان را ز گو پر ز دشنام كرد

دگر سوى گو رفت با گرز و تيغ * كه از شاه جان را ندارم دريغ

پر آشوب شد كشور سندلى * بدان نيكخواهى و آن يكدلى

خردمند گويد كه در يك سراى * چو فرمان دو گردد نماند بجاى

[ جنگ ساختن گو و طلحند ]

[ جنگ ساختن گو و طلحند ]

پس آگاهى آمد بطلخند و گو * كه هر برزنى با يكى پيش رو