شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١١٥

[ گفتگوى كردن گو و طلحند از بهر تخت ]

چو بر سر نهد تاج بر تخت داد * جهانى ازان داد باشند شاد

سر انجام بستر ز خشتست و خاك * وگر سوخته گردد اندر مغاك

ازين دودمان شاه جمهور بود * كه رايش ز كردار بد دور بود

نه هنگام بد مردن او را بمرد * جهان را بكهتر برادر سپرد

ز دنبر بيامد سرافراز ماى * جوان بود و بينا دل و پاك راى

همه سندلى پيش او آمدند * پر از خون دل و شاه جوى آمدند

بيامد بتخت مهى بر نشست * ميان تنگ بسته گشاده دو دست

مرا خواست انباز گشتيم و جفت * بدان تا نماند سخن در نهفت

اگر زانك مهتر برادر تويى * به هوش و خرد نيز برتر تويى

همان كن كه جان را ندارى برنج * ز بهر سرافرازى و تاج و گنج

يكى از شما گر كنم من گزين * دل ديگرى گردد از من بكين

مريزيد خون از پى تاج و گنج * كه بر كس نماند سراى سپنج

ز مادر چو بشنيد طلخند پند * نيامدش گفتار او سودمند

بمادر چنين گفت كز مهترى * همى از پى گو كنى داورى

بسال ار برادر ز من مهترست * نه هر كس كه او مهتر او بهترست

بدين لشكر من فراوان كسست * كه همسال او به آسمان كركسست

كه هرگز نجويند گاه و سپاه * نه تخت و نه افسر نه گنج و كلاه

پدر گر بروز جوانى بمرد * نه تخت بزرگى كسى را سپرد

دلت جفت بينم همى سوى گو * برآنى كه او را كنى پيش رو

من از گل برين گونه مردم كنم * مبادا كه نام پدر گم كنم

يكى مادرش سخت سوگند خورد * كه بيزارم از گنبد لاژورد

اگر هرگز اين آرزو خواستم * ز يزدان و بر دل بياراستم

مبر زين سخن جز بنيكى گمان * مشو تيز با گردش آسمان

كه آن را كه خواهد دهد نيكوى * نگر جز بيزدان بكس نگروى

من انداختم هرچ آمد ز پند * اگر نيست پند منت سودمند

نگر تا چه بهتر ز كار آن كنيد * وزين پند من توشهء جان كنيد

و زان پس همه بخردان را بخواند * همه پندها پيش ايشان براند

كليد در گنج دو پادشا * كه بودند بادانش و پارسا

بياورد و كرد آشكارا نهان * بپيش جهان ديدگان و مهان

سراسر بر ايشان ببخشيد راست * همه كام آن هر دو فرزند خواست

چنين گفت زان پس بطلخند گو * كه اى نيكدل نامور يار نو

شنيدم كه جمهور چندى ز ماى * سرافرازتر بد بسال و براى

پدرت آن گرانمايهء نيكخوى * نكرد ايچ ازان پيش تخت آرزوى

نه ننگ آمدش هرگز از كهترى * نجست ايچ بر مهتران مهترى

نگر تا پسندد چنين دادگر * كه من پيش كهتر ببندم كمر

نگفتست مادر سخن جز بداد * ترا دل چرا شد ز بيداد شاد

ز لشكر بخوانيم چندى مهان * خردمند و برگشته گرد جهان