شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١١٤

[ گفتگوى كردن گو و طلحند از بهر تخت ]

بديشان سپرد آن دو فرزند را * دو مهتر نژاد خردمند را

نبودند ز ايشان جدا يك زمان * بديدار ايشان شده شادمان

چو نيرو گرفتند و دانا شدند * بهر دانشى بر توانا شدند

زمان تا زمان يك ز ديگر جدا * شدندى بر مادر پارسا

كه از ما كدامست شايسته تر * بدل برتر و نيز بايسته تر

چنين گفت مادر بهر دو پسر * كه تا از شما با كه يابم هنر

خردمندى و راى و پرهيز و دين * زبان چرب و گوينده و بآفرين

چو داريد هر دو ز شاهى نژاد * خرد بايد و شرم و پرهيز و داد

چو تنها شدى سوى مادر يكى * چنين هم سخن راندى اندكى

كه از ما دو فرزند كشور كراست * بشاهى و اين تخت و افسر كراست

به دو مام گفتى كه تخت آن تست * هنرمندى و راى و بخت آن تست

بديگر پسر هم ازينسان سخن * همى راندى تا سخن شد كهن

دل هردوان شاد كردى بتخت * بگنج و سپاه و بنام و ببخت

رسيدند هر دو به مردى بجاى * بد آموز شد هر دو را رهنماى

ز رشك او فتادند هر دو برنج * بر آشوفتند از پى تاج و گنج

همه شهر ز ايشان به دو نيم گشت * دل نيك مردان پر از بيم گشت

[ گفتگوى كردن گو و طلحند از بهر تخت ]

[ گفتگوى كردن گو و طلحند از بهر تخت ]

ز گفت بد آموز جوشان شدند * بنزديك مادر خروشان شدند

بگفتند كز ما كه زيباترست * كه بر نيك و بد بر شكيباترست

چنين پاسخ آورد فرزانه زن * كه با موبدى يكدل و راى زن

شما را ببايد نشستن نخست * بآرام و با كام فرجام جست

ازان پس خنيده بزرگان شهر * هر آن كس كه او دارد از راى بهر

يكايك بگوييم با رهنمون * نه خوبست گرمى به كار اندرون

كسى كو بجويد همى تاج و گاه * خرد بايد و راى و گنج و سپاه

چو بيدادگر پادشاهى كند * جهان پر ز گرم و تباهى كند

بمادر چنين گفت پر مايه گو * كزين پرسش اندر زمانه مرو

اگر كشور از من نگيرد فروغ * بكژّى مكن هيچ راى دروغ

بطلخند بسپار گنج و سپاه * من او را يكى كهترم نيكخواه

و گر من بسال و خرد مهترم * هم از پشت جمهور كنداورم

به دو گوى تا از پى تاج و تخت * نگيرد ببيدانشى كار سخت

به دو گفت مادر كه تندى مكن * بر انديشه بايد كه رانى سخن

هر آن كس كه بر تخت شاهى نشست * ميان بسته بايد گشاده دو دست

نگه داشتن جان پاك از بدى * بدانش سپردن ره بخردى

هم از دشمن آژير بودن بجنگ * نگه داشتن بهرهء نام و ننگ

ز داد و ز بيداد شهر و سپاه * بپرسد خداوند خورشيد و ماه

اگر پشه از شاه يابد ستم * روانش بدوزخ بماند دژم

جهان از شب تيره تاريك تر * دلى بايد از موى باريكتر

كه از بد كند جان و تن را رها * بداند كه كژّى نيارد بها