شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١١

[ تاخته كردن شماساس و خزروان به زابلستان ]

[ همه سربسر پاك در چنگ ماست * بر ايوانها نقش و نيرنگ ماست ]

[ كجا يافت خواهى تو آرامگاه * ازان پس كجا شد گرفتار شاه ]

[ چنين داد پاسخ كه من قارنم * گليم اندر آب روان افگنم ]

[ نه از بيم رفتم نه از گفت و گوى * بپيش پسرت آمدم كينه جوى ]

[ چو از كين او دل بپرداختم * كنون كين و جنگ ترا ساختم ]

بر آمد چپ و راست گرد سياه * نه روى هوا ماند روشن نه ماه

سپه يك بديگر بر آويختند * چو رود روان خون همى ريختند

بر ويسه شد قارن رزم جوى * ازو ويسه در جنگ برگاشت روى

فراوان ز جنگ آوران كشته شد * بآورد چون ويسه سرگشته شد

چو بر ويسه آمد ز اختر شكن * نرفت از پسش قارن رزم زن

بشد ويسه تا پيش افراسياب * ز درد پسر مژه كرده پر آب

[ تاخته كردن شماساس و خزروان به زابلستان ]

[ تاخته كردن شماساس و خزروان به زابلستان ]

[ و ديگر كه از شهر ارمان شدند * بكينه سوى زابلستان شدند ]

شماساس كز پيش جيحون برفت * سوى سيستان روى بنهاد و تفت

خزروان ابا تيغ زن سى هزار * ز تركان بزرگان خنجرگزار

برفتند بيدار تا هيرمند * ابا تيغ و با گرز و بخت بلند

ز بهر پدر زال با سوگ و درد * بگوراب اندر همى دخمه كرد

به شهر اندرون گرد مهراب بود * كه روشن روان بود و بىخواب بود

فرستاده‌اى آمد از نزد اوى * بسوى شماساس بنهاد روى

بپيش سراپرده آمد فرود * ز مهراب دادش فراوان درود

كه بيدار دل شاه توران سپاه * بماناد تا جاودان با كلاه

ز ضحاك تازيست ما را نژاد * بدين پادشاهى نيم سخت شاد

بپيوستگى جان خريدم همى * جز اين نيز چاره نديدم همى

كنون اين سراى و نشست منست * همان زاولستان بدست منست

از ايدر چو دستان بشد سوگوار * ز بهر ستودان سام سوار

دلم شادمان شد بتيمار اوى * بر آنم كه هرگز نبينمش روى

زمان خواهم از نامور پهلوان * بدان تا فرستم هيونى دوان

يكى مرد بينا دل و پر شتاب * فرستم بنزديك افراسياب

مگر كز نهان من آگه شود * سخنهاى گوينده كوته شود

نثارى فرستم چنانچون سزاست * جز اين نيز هرچ از در پادشاست

گر ايدونك گويد بنزد من آى * جز از پيش تختش نباشم بپاى

همه پادشاهى سپارم بدوى * هميشه دلى شاد دارم بدوى

تن پهلوان را نيارم برنج * فرستمش هر گونه آگنده گنج

ازين سو دل پهلوان را ببست * و زان در سوى چاره يازيد دست

نوندى بر افگند نزديك زال * كه پرنده شو باز كن پرّ و بال

بدستان بگو آنچ ديدى ز كار * بگويش كه از آمدن سر مخار

كه دو پهلوان آمد ايدر بجنگ * ز تركان سپاهى چو دشتى پلنگ