شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٠٠

[ اندر آرام يافتن جهانيان از آيين نوشين روان ]

چو از دور جاى پرستش بديد * شد از آب ديده رخش ناپديد

فرود آمد از اسب برسم بدست * بزمزم همى گفت و لب را ببست

همان پيش آتش ستايش گرفت * جهان آفرين را نيايش گرفت

همه زرّ و گوهر فزونى كه برد * سراسر بگنجور آتش سپرد

پراگند بر موبدان سيم و زر * همه جامه بخشيدشان با گهر

همه موبدان زو توانگر شدند * نيايش كنان پيش آذر شدند

بزمزم همى خواندند آفرين * بران دادگر شهريار زمين

و زانجا بيامد سوى طيسفون * زمين شد ز لشكر كه بيستون

ز بس خواسته كان پراگنده شد * ز زرّ و درم كشور آگنده شد

و زان شهر سوى مداين كشيد * كه آنجا بدى گنجها را كليد

گلستان چين با چهل اوستاد * همى راند در پيش مهران ستاد

[ اندر آرام يافتن جهانيان از آيين نوشين روان ]

[ اندر آرام يافتن جهانيان از آيين نوشين روان ]

چو كسرى بيامد بر تخت خويش * گرازان و انباز با بخت خويش

جهان چون بهشتى شد آراسته * ز داد و ز خوبى پر از خواسته

نشستند شاهان ز آويختن * بهر جاى بيداد و خون ريختن

جهان پر شد از فرّهء ايزدى * ببستند گفتى دو دست از بدى

ندانست كس غارت و تاختن * دگر دست سوى بدى آختن

جهانى بفرمان شاه آمدند * ز كژّى و تارى به راه آمدند

كسى كو بره بر درم ريختى * ازان خواسته دزد بگريختى

ز ديبا و دينار بر خشك و آب * برخشنده روز و بهنگام خواب

بپيوست نامه بهر كشورى * بهر نامدارى و هر مهترى

ز بازارگانان ترك و ز چين * ز سقلاب و هر كشورى همچنين

ز بس نافهء مشك و چينى پرند * از آرايش روم و ز بوى هند

شد ايران بكردار خرم بهشت * همه خاك عنبر شد و زرّ خشت

جهانى بايران نهادند روى * بر آسوده از رنج و ز گفت و گوى

گلابست گويى هوا را سرشك * برآسوده از رنج مرد و پزشك

بباريد بر گل بهنگام نم * نبد كشتورزى ز باران دژم

جهان گشت پر سبزه و چارپاى * در و دشت گل بود و بام سراى

همه رودها همچو دريا شده * بپاليز گلبن ثريا شده

بايران زبانها بياموختند * روانها بدانش برافروختند

ز بازارگانان هر مرز و بوم * ز ترك و ز چين و ز سقلاب و روم

ستايش گرفتند بر رهنماى * فزايش گرفت از گيا چارپاى

هر آن كس كه از دانش آگاه بود * ز گويندگان بر در شاه بود

رد و موبد و بخردان ارجمند * بدانديش ترسان ز بيم گزند

چو خورشيد گيتى بياراستى * خروشى ز درگاه برخاستى

كه اى زيردستان شاه جهان * مداريد يك تن بد اندر نهان

هر آن كس كه از كار ديده‌ست رنج * نيابد باندازهء رنج گنج

بگويند يك سر بسالار بار * كز آن كس كند مزد او خواستار