شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١٠

[ كشته يافتن ويسه پسر خود را ]

چو بشنيد نوذر كه قارن برفت * دمان از پسش روى بنهاد و تفت

همى تاخت كز روز بد بگذرد * سپهرش مگر زير پى نسپرد

چو افراسياب آگهى يافت ز وى * كه سوى بيابان نهادست روى

سپاه انجمن كرد و پويان برفت * چو شير از پسش روى بنهاد و تفت

چو تنگ اندر آمد بر شهريار * همش تاختن ديد و هم كارزار

[ بدان سان كه آمد همى جست راه * كه تا بر سر آرد سرى بىكلاه ]

شب تيره تا شد بلند آفتاب * همى گشت با نوذر افراسياب

ز گرد سواران جهان تار شد * سرانجام نوذر گرفتار شد

خود و نامداران هزار و دويست * تو گفتى كشان بر زمين جاى نيست

بسى راه جستند و بگريختند * بدام بلا هم بر آويختند

چنان لشكرى را گرفته ببند * بياورد با شهريار بلند

اگر با تو گردون نشيند براز * هم از گردش او نيابى جواز

همو تاج و تخت بلندى دهد * همو تيرگى و نژندى دهد

بدشمن همى ماند و هم بدوست * گهى مغز يا بى ازو گاه پوست

سرت گر بسايد بابر سياه * سرانجام خاك است از و جايگاه

و زان پس بفرمود افراسياب * كه از غار و كوه و بيابان و آب

بجوييد تا قارن رزم زن * رهايى نيابد ازين انجمن

چو بشنيد كو پيش ازان رفته بود * ز كار شبستان بر آشفته بود

غمى گشت ازان كار افراسياب * ازو دور شد خورد و آرام و خواب

كه قارن رها يافت از وى بجان * بران درد پيچيد و شد بدگمان

چنين گفت با ويسهء نامور * كه دل سخت گردان بمرگ پسر

كه چو قارن كاوه جنگ آورد * پلنگ از شتابش درنگ آورد

ترا رفت بايد ببسته كمر * يكى لشكرى ساخته پر هنر

بشد ويسه سالار توران سپاه * ابا لشكرى نامور كينه خواه

ازان پيشتر تا بقارن رسيد * گراميش را كشته افگنده ديد

دليران و گردان توران سپاه * بسى نيز با او فگنده به راه

دريده درفش و نگونسار كوس * چو لاله كفن روى چون سند روس

ز ويسه بقارن رسيد آگهى * كه آمد بپيروزى و فرّهى

ستوران تازى سوى نيمروز * فرستاد و خود رفت گيتى فروز

[ ز درد پسر ويسهء جنگجوى * سوى پارس چون باد بنهاد روى ]

چو از پارس قارن بهامون كشيد * ز دست چپش لشكر آمد پديد

ز گرد اندر آمد درفش سياه * سپهدار تركان بپيش سپاه

رده بر كشيدند بر هر دو روى * برفتند گردان پرخاش جوى

[ ز قلب سپه ويسه آواز داد * كه شد تاج و تخت بزرگى بباد ]

[ ز قنوج تا مرز كابلستان * همان تا در بست و زابلستان ]