شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١١

طهمورس [ پادشاهى طهمورس ديوبند سى سال بود ]

پسر بد مر او را يكى هوشمند * گرانمايه طهمورث ديوبند

بيامد بتخت پدر بر نشست * بشاهى كمر بر ميان بر ببست

همه موبدان را ز لشكر بخواند * به خوبى چه مايه سخنها براند

چنين گفت كامروز تخت و كلاه * مرا زيبد اين تاج و گنج و سپاه

جهان از بديها بشويم براى * پس آنگه كنم در گهى گرد پاى

ز هر جاى كوته كنم دست ديو * كه من بود خواهم جهان را خديو

هر آن چيز كاندر جهان سودمند * كنم آشكارا گشايم ز بند

پس از پشت ميش و بره پشم و موى * بريد و برشتن نهادند روى

بكوشش از و كرد پوشش براى * بگستردنى بد هم او رهنماى

ز پويندگان هر چه بد تيز رو * خورش كردشان سبزه و كاه و جو

رمنده ددان را همه بنگريد * سيه گوش و يوز از ميان برگزيد

بچاره بياوردش از دشت و كوه * ببند آمدند آنكه بد زان گروه

ز مرغان مر آن را كه بد نيك تاز * چو باز و چو شاهين گردن فراز

بياورد و آموختن شان گرفت * جهانى به دو مانده اندر شگفت

چو اين كرده شد ماكيان و خروس * كجا بر خروشد گه زخم كوس

بياورد و يك سر بمردم كشيد * نهفته همه سودمندش گزيد

بفرمودشان تا نوازند گرم * نخوانندشان جز بآواز نرم

چنين گفت كاين را ستايش كنيد * جهان آفرين را نيايش كنيد

كه او دادمان بر ددان دستگاه * ستايش مر او را كه بنمود راه

مر او را يكى پاك دستور بود * كه رايش ز كردار بد دور بود

خنيده بهر جاى شهرسپ نام * نزد جز بنيكى بهر جاى گام

همه روز بسته ز خوردن دو لب * بپيش جهاندار بر پاى شب

چنان بر دل هر كسى بود دوست * نماز شب و روزه آيين اوست

[ سر مايه بُد اختر شاه را * در بسته بُد جان بدخواه را ]

[ همه راه نيكى نمودى بشاه * همه راستى خواستى پايگاه ]

چنان شاه پالوده گشت از بدى * كه تابيد از و فرّهء ايزدى

برفت اهرمن را بافسون ببست * چو بر تيز رو بارگى بر نشست

زمان تا زمان زينش بر ساختى * همى گرد گيتيش بر تاختى

چو ديوان بديدند كردار او * كشيدند گردن ز گفتار او

شدند انجمن ديو بسيار مر * كه پر دخته مانند از و تاج و فرّ

چو طهمورث آگه شد از كارشان * بر آشفت و بشكست بازارشان

بفرّ جهاندار بستش ميان * به گردن بر آورد گرز گران

[ همه نره ديوان و افسونگران * برفتند جادو سپاهى گران ]

[ دمنده سيه ديوشان پيش رو * همى باسمان بر كشيدند غو ]

[ جهاندار طهمورث بافرين * بيامد كمر بستهء جنگ و كين ]