شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٩٩

[ باز آمدن نوشين روان به ايران زمين به پيروزى ]

همه دام و دد پاسبان منند * مهان جهان كهتران منند

كرا برگزينى تو او خوار نيست * جهان را جز از تو جهاندار نيست

تو نيرو دهى تا مگر در جهان * نخسبد ز من مور خسته روان

چنين پيش يزدان فراوان گريست * نگر تا چنين در جهان شاه كيست

[ باز آمدن نوشين روان به ايران زمين به پيروزى ]

[ باز آمدن نوشين روان به ايران زمين به پيروزى ]

بتخت آمد از جايگاه نماز * ز گرگان برفتن گرفتند ساز

بر آمد خروشيدن گاو دم * ز درگاه آواز رويينه خم

سپه بر نشست و بنه بر نهاد * ز يزدان نيكى دهش كرد ياد

ز دينار و ديبا و تاج و كمر * ز گنج درم هم ز در و گهر

ز اسبان و پوشيده رويان و تاج * دگر مهد پيروزه و تخت عاج

نشستند بر زين پرستندگان * بت‌آراى و هر گونه‌اى بندگان

فرستاد يك سر سوى طيسفون * شبستان چينى بپيش اندرون

بفرخنده فال و بروز آسمان * برفتند گرد اندرش خادمان

سر موبدان بود مهران ستاد * بشد با شبستان خاقان نژاد

سوى طيسفون رفت گنج و بنه * سپاهى نماند از يلان يك تنه

همه ويژه گردان آزادگان * بيامد سوى آذرآبادگان

سپاهى بيامد ز هر كشورى * ز گيلان و ز ديلمان لشكرى

ز كوه بلوج و ز دشت سروچ * گرازان برفتند گردان كوچ

همه پاك با هديه و با نثار * بپيش سراپردهء شهريار

بدان شهر شد شهريار بزرگ * كه از ميش كوته كند چنگ گرگ

بفرّ جهاندار كسرى سپهر * دگرگونه‌تر شد بكين و به مهر

بشهرى كجا برگذشتى سپاه * نيازارد زان كشتمندى به راه

نجستى كسى از كسى نان و آب * بره بر بياراستى جاى خواب

برينسان همى گرد گيتى بگشت * نگه كرد هر جاى هامون و دشت

جهان ديد يك سر پر از كشتمند * در و دشت پر گاو و پر گوسفند

زمينى كه آباد هرگز نبود * بر و بر نديدند كشت و درود

نگه كرد كسرى برومند يافت * بهر خانه‌اى چند فرزند يافت

خميده سر از بار شاخ درخت * بفرّ جهاندار بيدار بخت

به منزل رسيدند نزديك شاه * فرستادهء قيصر آمد به راه

ابا هديه و جامه و سيم و زر * ز ديباى رومى و چينى كمر

نثارى كه پوشيده شد روى بوم * چنان باژ هرگز نيامد ز روم

ز دينار پر كرده ده چرم گاو * سه ساله فرستاده شد باژ و ساو

ز قيصر يكى نامه‌اى با نثار * نبشته سوى نامور شهريار

فرستاده را پيش بنشاندند * نگه كرد و نامه برو خواندند

بسى نرم پيغامها داده بود * ز چيزى كه پيشش فرستاده بود

كزين پس فزون تر فرستيم چيز * كه اين ساو بد باژ بايست نيز

بپذرفت شاه آنك او ديد رنج * فرستاد يك سر همه سوى گنج

و زان تخت شاه اندر آمد باسب * همى راند تا خان آذر گشسب