شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٩٨

[ بازگشتن خاقان و سپاه كشيدن نوشين روان سوى تيسفون ]

چغانى و سومان و ختلان و بلخ * شده روز بر هر كسى تار و تلخ

بخارا و خوارزم و آموى و زم * بسى ياد داريم با درد و غم

ز بيداد و ز رنج افراسياب * كسى را نبد جاى آرام و خواب

چو كىخسرو آمد برستيم از اوى * جهانى بر آسود از گفت و گوى

ازان پس چو ارجاسب شد زورمند * شد اين مرزها پر ز درد و گزند

از ايران چو گشتاسب آمد بجنگ * نديد ايچ ارجاسب جاى درنگ

بر آسود گيتى ز كردار اوى * كه هرگز مبادا فلك يار اوى

ازان پس چو نرسى سپهدار شد * همه شهرها پر ز تيمار شد

چو شاپور ارمزد بگرفت جاى * ندانست نرسى سرش را ز پاى

جهان سوى داد آمد و ايمنى * ز بد بسته شد دست آهرمنى

چو خاقان جهان بستد از يزدگرد * ببد تيز دستى بر آورد گرد

بيامد جهاندار بهرام گور * ازو گشت خاقان پر از درد و شور

شد از داد او شهرها چون بهشت * پراگنده شد كار ناخوب و زشت

بهنگام پيروز چون خوشنواز * جهان كرد پر درد و گرم و گداز

مبادا فغانيش فرزند اوى * مه خويشان مه تخت و مه اورند اوى

جهاندار كسرى كنون مرز ما * بپذرفت و پر مايه شد ارز ما

بماناد تا جاودان اين بر اوى * جهان سر بسر چون تن و چون سر اوى

كه از وى زمين داد بيند كنون * نبينيم رنج و نه ريزيم خون

ازان پس ز هيتال و ترك و ختن * بگلزرّيون بر شدند انجمن

بهر سو كه بد موبدى كاردان * ردى پاك و هشيار و بسياردان

ز پيران هر آن كس كه بد راى زن * بروبر ز تركان شدند انجمن

چنان راى ديدند يك سر سپاه * كه ايند با هديه نزديك شاه

چو نزديك نوشين روان آمدند * همه يك دل و يك زبان آمدند

چنان گشت ز انبوه درگاه شاه * كه بستند بر مور و بر پشه راه

همه بر نهادند سر بر زمين * همه شاه را خواندند آفرين

بگفتند كاى شاه ما بنده‌ايم * بفرمان تو در جهان زنده‌ايم

همه سرفرازيم با ساز جنگ * بهامون بدرّيم چرم پلنگ

شهنشاه پذرفت ز ايشان نثار * برستند پاك از بد روزگار

از ايشان فغانيش بد پيش رو * سپاهى پسش جنگ سازان نو

ز گردان چو خشنود شد شهريار * بيامد بدرگاه سالار بار

بپرسيد بسيار و بنواختشان * بهر برزنى جايگه ساختشان

و زان پس شهنشاه يزدان پرست * به خاك آمد از جايگاه نشست

ستايش همى كرد بر كردگار * كه اى برتر از گردش روزگار

تو دادى مرا فرّ و فرهنگ و راى * تو باشى بهر نيكئى رهنماى

هر آن كس كه يابد ز من آگهى * ازين پس نجويد كلاه مهى

همه كهترى را بسازند كار * ندارد كسى زهرهء كارزار

بكوه اندرون مرغ و ماهى بر آب * چو من خفته باشم نجويند خواب