شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٩٧

[ بازگشتن خاقان و سپاه كشيدن نوشين روان سوى تيسفون ]

چو آگاهى آمد ز مهران ستاد * همى هر كس آن مژده را هديه داد

يكايك همى خواندند آفرين * ابر شاه ايران و سالار چين

دلى شاد با هديه و با نثار * همه مهربان و همه دوستار

ببستند آذين به شهر و به راه * درم ريختند از بر تخت شاه

به آموى و راه بيابان مرو * زمين بود يك سر چو پرّ تذرو

چنين تا ببسطام و گرگان رسيد * تو گفتى زمين آسمان را نديد

ز آيين كه بستند بر شهر و دشت * براهى كه لشكر همى بر گذشت

و ز ايران همه كودك و مرد و زن * به راه بت چين شدند انجمن

ز بالا بر ايشان گهر ريختند * بپى زعفران و درم بيختند

بر آميخته طشتهاى خلوق * جهان پر شد از نالهء كوس و بوق

همه يال اسبان پر از مشك و مى * شكر با درم ريخته زير پى

ز بس نالهء ناى و چنگ و رباب * نبد بر زمين جاى آرام و خواب

چو آمد بت اندر شبستان شاه * بمهد اندرون كرد كسرى نگاه

يكى سرو ديد از برش گرد ماه * نهاده بمه بر ز عنبر كلاه

كلاهى بكردار مشكين زره * ز گوهر كشيده گره بر گره

گره بسته از تار و برتافته * بافسون يك اندر دگر بافته

چو از غاليه بر گل انگشترى * همه زير انگشترى مشترى

درو شاه نوشين روان خيره ماند * برو نام يزدان فراوان بخواند

سزاوار او جاى بگزيد شاه * بياراستند از پى ماه گاه

[ بازگشتن خاقان و سپاه كشيدن نوشين روان سوى تيسفون ]

[ بازگشتن خاقان و سپاه كشيدن نوشين روان سوى تيسفون ]

چو آگاهى آمد بخاقان چين * ز ايران و ز شاه ايران زمين

و زان شادمانى به فرزند اوى * شدن شاد و خرم بپيوند اوى

بپردخت سغد و سمرقند و چاج * بقچقار باشى فرستاد تاج

ازين شهرها چون برفت آن سپاه * همى مرزبانان فرستاد شاه

جهان شد پر از داد نوشين روان * بخفتند بر دشت پير و جوان

يكايك همى خواندند آفرين * ز هر جاى بر شهريار زمين

همه دست برداشته به آسمان * كه اى كردگار مكان و زمان

تو اين داد بر شاه كسرى بدار * بگردان ز جانش بد روزگار

كه از فرّ و اورند او در جهان * بدى دور گشت آشكار و نهان

بنخچير چون او بگرگان رسيد * گشاده كسى روى خاقان نديد

بشد خواب و خورد از سواران چين * سوارى نبرداشت از اسب زين

پراگنده شد ترك سيصد هزار * بجايى نبد كوشش كارزار

كمانى نبايست كردن بزه * نه كه بد از ايدر نه چينى نه مه

بدين سان بود فرّ و برز كيان * بنخچير آهنگ شير ژيان

كه نام وى و اختر شاه بود * كه هم تخت و هم بخت همراه بود

و زان پس بزرگان شدند انجمن * از آموى تا شهر چاچ و ختن

بگفتند كاين شهرهاى فراخ * پر از باغ و ميدان و ايوان و كاخ

ز چاچ و برك تا سمرقند و سغد * بسى بود ويران و آرام جغد