شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٩٤

[ فرستادن نوشين روان مهران ستاد را براى ديدن دختر خاقان ]

همان چون سرشك قلم كرد خشك * نهادند مهرى برو بر ز مشك

بر ايشان يكى خلعت افگند شاه * كزان ماند اندر شگفتى سپاه

گزين كرد كسرى خردمند و راد * كجا نام او بود مهران ستاد

ز ايرانيان نامور صد سوار * سخنگوى و شايسته و نامدار

چنين گفت كسرى بمهران ستاد * كه رو شاد و پيروز با مهر و داد

زبان و گمان بايدت چرب گوى * خرد رهنماى و دل آزر مجوى

شبستان او را نگه كن نخست * به دو نيك بايد كه دانى درست

بارايش چهره و فرّ و زيب * نبايد كه گيرندت اندر فريب

پس پردهء او بسى دخترست * كه با فرّ و بالا و با افسرست

پرستار زاده نيايد به كار * اگر چند باشد پدر شهريار

نگر تا كدامست با شرم و داد * بمادر كه دارد ز خاتون نژاد

نبيره جهاندار فغفور چين * ز پشت سپهدار خاقان چين

اگر گوهر تن بود با نژاد * جهان زو شود شاد او نيز شاد

چو بشنيد مهران ستاد اين ز شاه * بسى آفرين كرد بر تاج و گاه

برفت از بر گاه گيتى فروز * بفرخنده فال و بخرداد روز

بخاقان چين آگهى شد كه شاه * فرستاد مهران ستاد و سپاه

چو آمد بنزديك خاقان چين * زمين را ببوسيد و كرد آفرين

جهانجوى چون ديد بنواختش * يكى نامور جايگه ساختش

ازان كار خاقان پر انديشه گشت * بسوى شبستان خاتون گذشت

سخنهاى نوشين روان برگشاد * ز گنج و ز لشكر بسى كرد ياد

به دو گفت كين شاه نوشين روان * جوانست و بيدار و دولت جوان

يكى دخترى داد بايد بدوى * كه ما را فزايد به دو آبروى

ترا در پس پرده يك دخترست * كجا بر سر بانوان افسرست

مرا آرزويست از مهر اوى * كه ديده نبردارم از چهر اوى

چهارست نيز از پرستندگان * پرستار و بيدار دل بندگان

از ايشان يكى را سپارم بدوى * بر آسايم از جنگ و ز گفت و گوى

به دو گفت خاتون كه با راى تو * نگيرد كس اندر جهان جاى تو

برين گونه يك شب بپيمود خواب * چنين تا بر آمد ز كوه آفتاب

بيامد بدرگاه مهران ستاد * بر تخت او رفت و نامه بداد

چو آن نامه بر خواند خاقان چين * ز پيمان بخنديد و ز به گزين

كليد شبستان به دو داد و گفت * برو تا كرا بينى اندر نهفت

پرستار با او بيامد چهار * كه خاقان بديشان بدى استوار

چو مهران ستاد آن سخنها شنيد * بياورد با استواران كليد

در حجره بگشاد و اندر شدند * پرستندگان داستانها زدند

كه آن را كه اكنون تو بينى بداد * ستاره نديدست و خورشيد و باد

شبستان بهشتى شد آراسته * پر از ماه و خورشيد و پر خواسته

پرى چهره بر گاه بنشست پنج * همه بر سران تاج و در زير گنج