شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٩٣

[ فرستادن نوشين روان مهران ستاد را براى ديدن دختر خاقان ]

بفرّ شهنشاه شد نيكخواه * همى راه جويد بنزديك شاه

هر آن كس كه دارد ز گردان خرد * تن آسانى و راستى پرورد

چو دانست خاقان كه او تاو شاه * ندارد بپيوند او جست راه

نبايد بدين كار كردن درنگ * كه كس را ز پيوند او نيست ننگ

ز چين تا بخارا سپاه ويند * همه مهتران نيكخواه ويند

چو بشنيد گفتار آن بخردان * بزرگان و بيدار دل موبدان

ز بيگانه ايوان بپرداختند * فرستاده را پيش بنشاختند

شهنشاه بسيار بنواختشان * به نزديكى تخت بنشاختشان

پيام جهاندار بگزاردند * بر اسب سخن پاى بفشاردند

چو بشنيد شاه آن سخنهاى گرم * ز گردان چينى بآواز نرم

چنين داد پاسخ كه خاقان چين * بزرگست و با دانش و آفرين

به فرزند پيوند جويد همى * رخ دوستى را بشويد همى

هر آن كس كه دارد روانش خرد * به چشم خرد كارها بنگرد

بسازيم و اين راى فرخ نهيم * سخن هرچ گفتست پاسخ دهيم

چنان بايد اكنون كه خاقان چين * دل ما كند شاد بر به گزين

كسى را فرستم كه دارد خرد * شبستان او سربسر بنگرد

يكى برگزيند كه نامىترست * بخاقان چين بر گرامىترست

ببيند كه تا چون بود مادرش * بود از نژاد كيان گوهرش

چو اين كرده باشد كه كرديم ياد * سخن را بپيوستگى داد داد

فرستادگان خواندند آفرين * كه از شاه شادست خاقان چين

كه در پرده پوشيده رويان اوى * ز ديدار آن كس نپوشند روى

شهنشاه بشنيد ز ايشان سخن * برو تازه شد روزگار كهن

[ فرستادن نوشين روان مهران ستاد را براى ديدن دختر خاقان ]

[ فرستادن نوشين روان مهران ستاد را براى ديدن دختر خاقان ]

نويسندهء نامه را پيش خواند * ز خاقان فراوان سخنها براند

بفرمود تا نامه پاسخ نبشت * گزيده سخنهاى فرخ نبشت

نخست آفرين كرد بر كردگار * جهاندار پيروز و پروردگار

بفرمان اويست گيتى بپاى * همويست بر نيك و بد رهنماى

كسى را كه خواهد كند ارجمند * ز پستى بر آرد بچرخ بلند

دگر مانده اندر بد روزگار * چو نيكى نخواهد به دو كردگار

بهر نيكى از وى شناسم سپاس * و گر بد كنم زو دل اندر هراس

نبايد كه جان باشد اندر تنم * اگر بيم و اميد ازو بر كنم

رسيد اين فرستادهء بآفرين * ابا گرم گفتار خاقان چين

شنيدم ز پيوستگى هرچ گفت * ز پاكان كه او دارد اندر نهفت

مرا شاد شد دل ز پيوند تو * بويژه ز پوشيده فرزند تو

فرستادم اينك يكى هوشمند * كه دارد خرد جان او را ببند

بيايد بگويد همه راز من * ز فرجام پيوند و آغاز من

هميشه تن و جانت پر شرم باد * دلت شاد و پشتت بما گرم باد

نويسنده چون خامه بيكار گشت * بياراست قرطاس و اندر نوشت