شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٩٢

[ نامهء خاقان در بارهء دادن دختر خويش را به نوشين روان ]

دبير جهان ديده را پيش خواند * سخن هرچ بودش بدل در براند

نخست آفرين كرد بر كردگار * توانا و دانا و پروردگار

خداوند كيوان و خورشيد و ماه * خداوند پيروزى و دستگاه

ز بنده نخواهد جز از راستى * نجويد بداد اندرون كاستى

از و باد بر شاه ايران درود * خداوند شمشير و كوپال و خود

خداوند دانايى و تاج و تخت * ز پيروزگر يافته كام و بخت

بداند جهاندار خسرو نژاد * خردمند با سنگ و فرهنگ و راد

كه مردم بمردم بودند ارجمند * اگر چند باشد بزرگ و بلند

فرستادگان خردمند من * كه بودند نزديك پيوند من

ازان بارگه چون بدين بارگاه * رسيدند و گفتند چندى ز شاه

ز داد و خردمندى و بخت اوى * ز تاج و سرافرازى و تخت اوى

چنان آرزو خاست كز فرّ تو * بباشيم در سايهء پرّ تو

گرامىتر از خون دل چيز نيست * هنرمند فرزند با دل يكيست

يكى پاك دامن كه آهسته‌تر * فزون تر بديدار و شايسته‌تر

بخواهد ز من گر پسند آيدش * همانا كه اين سودمند آيدش

نباشد جدا مرز ايران ز چين * فزايد ز ما در جهان آفرين

پس اندر نبشتند چينى حرير * ببردند با مهر پيش وزير

سه مرد گرانمايه و چرب‌گوى * گزين كرد خاقان ز خويشان اوى

برفتند زان بارگاه بلند * بايران بنزديك شاه ارجمند

چو بشنيد كسرى بياراست تاج * نشست از بر خسروى تخت عاج

سه مرد گرانمايه و هوشمند * رسيدند نزديك تخت بلند

سه بدره ز دينار چون سى هزار * ببردند و كردند پيشش نثار

ز زرين و سيمين و ديباى چين * درفشانتر از آسمان بر زمين

فرستادگان را چو بنشاختند * بچينى زبان آفرين ساختند

سزاوار ايشان يكى جايگاه * همانگه بياراست دستور شاه

بگشت اندرين نيز يك شب سپهر * چو برزد سر از كوه تابنده مهر

نشست از بر تخت پيروز شاه * ز ياقوت بنهاد بر سر كلاه

بفرمود تا موبد و راى زن * برفتند با نامدار انجمن

چنين گفت كان نامهء بر حرير * بيارند و بنهند پيش دبير

همه نامداران نشستند گرد * خرامان بر شاه شد يزدگرد

چو آن نامه بر شاه ايران بخواند * همه انجمن در شگفتى بماند

ز بس خوبى و پوزش و آفرين * كه پيدا بد از گفت خاقان چين

همه سرفرازان پرهيز كار * ستايش گرفتند بر شهريار

كه يزدان سپاس و بدويم پناه * كه ننشست يك شاه بر پيشگاه

بپيروزى و فرّ و اورند شاه * به خوبى و نرمى و پيوند شاه

همه دشمنان پيش تو بنده‌اند * و گر كهترى را سرافگنده‌اند

همه بيم زان لشكر چاج بود * ز خاقان كه با گنج و با تاج بود