شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٩١

[ نامهء خاقان در بارهء دادن دختر خويش را به نوشين روان ]

فرستاده‌گان را همه پيش خواند * ز كسرى فراوان سخنها براند

نخست از هش و دانش و راى اوى * ز گفتار و ديدار و بالاى اوى

دگر گفت چندست با او سپاه * از يشان كه دارد نگين و كلاه

ز داد و ز بيداد و ز كشورش * هم از لشكر و گنج و ز افسرش

فرستاده گويا زبان برگشاد * همه ديدها پيش او كرد ياد

بخاقان چنين گفت كاى شهريار * تو او را بدين زيردستى مدار

بدين روزگارى كه ما نزد اوى * ببوديم شادان دل و تازه روى

بايوان رزم و بدشت شكار * نديديم هرگز چنو شهريار

به بالاى سرو ست و همزور پيل * ببخشندگى همچو درياى نيل

چو بر گاه باشد سپهر وفاست * بآوردگه هم نهنگ بلاست

اگر تيز گردد بغرّد چو ابر * از آواز او رام گردد هژبر

و گر مى گسارد بآواز نرم * همى دل ستاند بگفتار گرم

خجسته سرو شست بر گاه و تخت * يكى بارور شاخ زيبا درخت

همه شهر ايران سپاه ويند * پرستندگان كلاه ويند

چو سازد بدشت اندرون بارگاه * نگنجد همى در جهان آن سپاه

همه گرز داران با زيب و فر * همه پيش كاران بزرين كمر

ز پيل و ز بالا و از تخت عاج * ز اورنگ و ز ياره و طوق و تاج

كس آيين او را نداند شمار * بگيتى جز از دادگر شهريار

اگر دشمنش كوه آهن شود * بر خشم او چشم سوزن شود

هر آن كس كه سير آيد از روزگار * شود تيز و با او كند كارزار

[ نامهء خاقان در بارهء دادن دختر خويش را به نوشين روان ]

[ نامهء خاقان در بارهء دادن دختر خويش را به نوشين روان ]

چو خاقان چين آن سخنها شنيد * بپژمرد و شد چون گل شنبليد

دلش زان سخنها به دو نيم شد * و ز انديشه مغزش پر از بيم شد

پر انديشه بنشست با راى زن * چنين گفت با نامدار انجمن

كه اى بخردان روى اين كار چيست * پر انديشه و خسته ز آزار كيست

نبايد كه پيروز گشته بجنگ * همه نامها باز گردد بننگ

ز هر گونهء موبدان خواستند * چپ و راست گفتند و آراستند

چنين گفت خاقان كه اينست راه * كه مردم فرستيم نزديك شاه

بانديشه در كار پيشى كنيم * بسازيم با شاه و خويشى كنيم

پس پردهء ما بسى دخترست * كه بر تارك بانوان افسر ست

يكى را بنام شهنشه كنيم * ز كار وى انديشه كوته كنيم

چو پيوند سازيم با او به خون * نباشد كس او را ببد رهنمون

به دو نازش و سرفرازى بود * و زو بگذرى جنگ و بازى بود

ردان را پسند آمد اين راى شاه * بآواز گفتند كاين است راه

ز لشكر سه پر مايه را برگزيد * كه گويند و دانند پاسخ شنيد

در گنج دينار بگشاد و گفت * كه گوهر چرا بايد اندر نهفت

اگر نام را بايد و ننگ را * و گر بخشش و رزم و آهنگ را

يكى هديه‌اى ساخت كاندر جهان * كسى آن نديد از كهان و مهان